W powieściach z gatunku fantastyki, a z podgatunku fantasy w szczególności, jest coś takiego, że mnie do siebie ciągną. Już od pewnego czasu wiem, że autorki ze Wschodu potrafią pisać tak, że całkowicie mnie do siebie przekonują. Aleksandra Ruda jest kolejną osobą, która utwierdza mnie w tym przekonaniu. A chwile spędzone z jej historią uważam za niezwykle przyjemny czas. Przygoda, niebezpieczeństwa, przyjaźnie i swary. Idealna odskocznia od codziennych problemów.
Wreszcie polscy pisarze zabierają się za motywy słowiańskie. Do tej pory naprawdę niewiele było dobrych polskich książek fantasy inspirowanych naszą kulturą, dlatego tak chętnie sięgam po tytuły zza wschodniej granicy. Kierując się intuicją oddałam się lekturze najnowszej książki Katarzyny Bereniki Miszczuk (może trochę skusiła mnie do niej okładka. Kłamię, bardzo mnie skusiła :) ) i dostałam kompozycję idealnie wyważonych elementów, które w moim odczuciu tworzą wciągającą, ciekawą lekturę fantasy, którą chce się jak najszybciej skończyć, żeby poznać zakończenie, a z drugiej strony chciałoby się czytać bez końca. 
