10/31/2026

Kim jest "Dobrodziejka" Sabina Waszut

Kim jest "Dobrodziejka" Sabina Waszut


Wstyd się przyznać, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością Sabiny Waszut, choć kilkakrotnie natknęłam się już na książki autorki. Wiem również, że z przyjemnością nadrobię zaległości, bo jej historie i styl bardzo mi pasują. „Dobrodziejka” to początek nowego cyklu, który ma pokazywać kryminalne tło Śląska, a jednocześnie przybliżać życie i codzienność ówczesnego świata.

Odwiedzana nocami przez samotne, przerażone młode kobiety w potrzebie. Zdarzenia, które odbijają się w sercu i umyśle na całe życie. Trudne decyzje, które w niektórych przypadkach są kwestią życia i śmierci. Z tym wszystkim musi zmierzyć się komisarz Teo Urbanek, kiedy dostaje zlecenie wyjaśnienia sprawy porwania dziecka. Początkowo wątki sprawy nie wskazują, w jakim kierunku potoczy się śledztwo, a kolejne poszlaki prowadzą do coraz mroczniejszych zakamarków śląskiego miasta.

Niezwykle szybko odnalazłam się w tej historii i śledziłam ją, bardzo ciekawa, w jakim kierunku się potoczy. Autorka świetnie oddała klimat tamtych lat, wzbogacając całą opowieść dużą dawką śląskiej godki, co dodało powieści niesamowitej autentyczności.

Wątki kryminalne łączą się tu ze społecznymi. Z jednej strony można przeczytać o wydarzeniach i dramatach ówczesnych ludzi, o porwaniach i jeszcze gorszych zbrodniach, które autorka w dużej mierze zaczerpnęła z materiałów z tamtych lat. Z drugiej strony świetnie pokazane jest tło społeczne i trudne wybory, przed którymi stawali ówcześni mieszkańcy. Ludzie z familioków poświęcają zdrowie, a niekiedy i życie, pracując w hutach i kopalniach. Młode kobiety przyjeżdżają ze wsi do miasta w poszukiwaniu lepszego życia, a bardzo często trafiają w jeszcze trudniejsze sytuacje. Czasy końca kryzysu zmuszały ludzi do podejmowania różnych decyzji.

Autorka skupia się na dwóch postaciach, które stają się równie ważne. Teo to młody policjant wywodzący się z rodziny od wielu lat pracującej w hucie. Jego ojciec od dawna przebywa na rencie i mimo stosunkowo młodego wieku jego organizm jest na skraju wyczerpania. A jednak wypomina synowi wybór innej kariery i odejście od rodzinnej tradycji zawodowej.

Stefania Zizikówna to młoda kobieta, która zostaje zmuszona do podjęcia pracy. Pochodzi z wykształconej i początkowo dobrze prosperującej rodziny, ale ostatnie lata sprawiają, że wraz z matką musi przenieść się do niewielkiego mieszkania. Jej zaangażowanie w śledztwo dodatkowo burzy dotychczasowy spokój, zmuszając ją do podejmowania kolejnych decyzji zawodowych. Te dwie postacie doskonale oddają sytuację pewnych grup społecznych żyjących w tamtym czasie na Śląsku.

Autorka wspomina w posłowiu, że w tym tomie chciała skupić się na pokazaniu życia kobiet i ich problemów na przedwojennym Śląsku. Doskonale jej się to udaje dzięki różnorodnym bohaterkom, które przewijają się przez tę historię i ukazują różne aspekty kobiecego życia — zazwyczaj znojnego, ubogiego i niezwykle trudnego.

Nie są to wyłącznie biedne i niewykształcone dziewczyny ze wsi. Wyraźnie zarysowany został również obraz kobiet policjantek, które stanowią niewielki odsetek mundurowych, a żeby móc podjąć pracę, muszą spełnić szereg warunków. Bardzo wyrazistym przykładem jest także Sabina, która tylko dzięki wytrwałości i łutowi szczęścia nie musiała wybierać najgorszej z możliwych dróg.

Z drugiej strony pojawia się huta w Szopienicach, która po raz kolejny w tym roku pokazuje, jak niezwykle trudne warunki życia i pracy mieli tamtejsi ludzie. Zabijała nie tylko praca w samej hucie, ale również życie w okolicznych familiokach, próby uprawy warzyw i wychowywania dzieci. Ten wątek wybrzmiewa w książce równie mocno i sprawia, że niedowierzanie miesza się tu ze złością i frustracją.

„Dobrodziejka” to powieść, która z pewnością na długo zostanie w mojej pamięci. Wizja społeczeństwa połowy lat 30. XX wieku, jego problemów i codziennych wyborów, a także zbrodni, które oburzały opinię publiczną, ale również wywoływały plotki i pokątne szepty wśród mieszkańców. Autorka doskonale oddała ducha tamtych czasów, pozwalając podczas lektury poczuć klimat ówczesnego Śląska.

Na pewno nie będzie to jedyna książka autorki, którą poznałam. Z ciekawością sięgnę po jej wcześniejsze powieści, ale również poznam dalsze losy Teo Urbaniaka. Dla miłośników powieści historycznych, jak również kryminałów retro ta pozycja sprawdzi się idealnie.




  • Autor: Waszut Sabina
  • Tytuł: Dobrodziejka
  • Cykl: Mroczne tajemnice dawnego Śląska #01
  • Wydawnictwo: Mando
  • Liczba stron: 320
  • Premiera: 09 wrzesień 2026

10/28/2026

Jak wygląda "Tętniące życie" Kim Ae-Ran

Jak wygląda "Tętniące życie" Kim Ae-Ran



„Tętniące życie” Kim Ae-ran to historia Areuma, szesnastoletniego chłopaka cierpiącego na progerię. Z powodu niezwykle rzadkiej choroby jego ciało przypomina ciało osiemdziesięciolatka. Areum musiał szybko dojrzeć, ale mimo swojej przedwczesnej dojrzałości wciąż pozostaje nastolatkiem, który próbuje zrozumieć otaczający go świat. Chce poznawać nowe rzeczy, doświadczać życia, a jednocześnie wspierać swoich rodziców. Nie buntuje się jak typowy nastolatek. Mam wręcz wrażenie, że pod względem emocjonalnym jest znacznie dojrzalszy od swoich rodziców. Problemy z pamięcią, słuchem i wzrokiem dodatkowo utrudniają mu codzienne funkcjonowanie.

Rodzice Areuma sami byli jeszcze nastolatkami, kiedy pojawił się on na świecie. Oboje mieli zaledwie szesnaście lat, a ich związek od początku nie należał do łatwych. Nie brakowało również trudności w relacjach z rodzicami ojca chłopaka. Autorka pokazuje więc nie tylko życie z rzadką chorobą, ale również konsekwencje wczesnego rodzicielstwa i trudności, z którymi muszą mierzyć się ludzie, zanim zdążą sami dorosnąć. Choć rodzice kochają syna, każde z nich na swój sposób radzi sobie z jego chorobą. W dużej mierze próbują udawać, że wszystko jest w porządku.

Historia opowiadana jest z perspektywy Areuma. Chłopak nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, a jego najbliższym towarzyszem jest starszy sąsiad, mężczyzna około siedemdziesiątki. Samotność bohatera jest jednym z tych elementów, które mocno zwracają uwagę. Mimo trudnego tematu książka niesie jednak sporo ciepła i radości. Nie brakuje codziennych sytuacji, śmiechu i zwyczajnych chwil, które pozwalają spojrzeć na życie Areuma nie tylko przez pryzmat choroby.

Najwięcej emocji wzbudził we mnie wątek znajomości z młodą dziewczyną, która pisze do Areuma i opowiada mu o swojej chorobie. Chłopak zaczyna się w niej zakochiwać, a ta relacja staje się jego pierwszym zauroczeniem. Z czasem okazuje się jednak, że ta znajomość nie jest taka, jak początkowo mogłoby się wydawać. Ten wątek wnosi do historii dodatkowy wymiar i pokazuje, jak łatwo wykorzystać samotność oraz potrzebę bliskości drugiego człowieka.

Muszę przyznać, że choć historia Areuma dotyczy niezwykle trudnego tematu i jego los od początku budzi współczucie, nie wywołała we mnie tak silnych emocji, jakich się spodziewałam. Bohater wydaje się pogodzony ze swoim losem, nie próbuje się przeciwko niemu buntować. Jest tak dojrzały, że chwilami trudno pamiętać, że to przecież szesnastoletni chłopak. Być może ma to związek ze sposobem prowadzenia narracji i charakterystycznym dla koreańskiej literatury sposobem opowiadania o trudnych doświadczeniach. Nie oznacza to jednak, że książka nie daje powodów do refleksji.

Jest jeszcze epilog, który stanowi historię napisaną przez Areuma. Baśniowa opowieść o poznaniu się jego rodziców, przedstawiona w mocno erotyczny sposób, zupełnie nie pasowała mi do całości. Miałam poczucie, że ten fragment wyraźnie odstaje od reszty książki.

„Tętniące życie” to dla mnie jedna z tych historii, które bardziej docenia się podczas analizowania poszczególnych wątków niż w trakcie samej lektury. Początkowo nie porwała mnie tak, jak mogłabym oczekiwać po opowieści o chłopaku zmagającym się z tak rzadką chorobą. Kiedy jednak zaczęłam przyglądać się jej bliżej, dostrzegłam wiele tematów wartych uwagi: samotność, przedwczesną dojrzałość, trudne rodzicielstwo, potrzebę bliskości i różne sposoby radzenia sobie z cierpieniem.

Czy mi się podobała? Powiedziałabym, że była ciekawa, ale nie poruszyła mnie do głębi. Zostawiła za to sporo materiału do przemyśleń, a to również jest dla mnie ważne w literaturze.



  • Autor: Kim Ae-ran
  • Tytuł: Tętniące życie
  • Tytuł oryginalny: 두근두근 내인생 (dugeundugeun naeinsaeng)
  • Tłumaczenie: Łukasz Janik
  • Wydawnictwo: Kwiaty Orientu
  • Liczba stron: 292
  • Premiera: 05 maj 2022

10/25/2026

Poznaj "Dwór w Gdeszynie" Monika Rzepiela

Poznaj "Dwór w Gdeszynie" Monika Rzepiela

Miałam już okazję kilka razy sięgać po książki Moniki Rzepieli. Były to historie osadzone w XIX-wiecznych dworach szlacheckich, a także opowieści z XVII wieku, pokazujące świat mieszczański. Tym razem autorka cofa się jeszcze bardziej, przenosząc czytelnika pod koniec XVI wieku, na długo przed okresem zaborów, kiedy szlachta wybierała królów elekcyjnych. Poznajemy życie w dworku szlacheckim w Gdeszynie, gdzie rodzina żyje zgodnie z prawami i obowiązkami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.

We wsi Gdeszyn, na terenie dzisiejszej Małopolski, w starym dworze żyje szlachecka rodzina Gdeszyńskich, wywodząca się od rycerza Krystiana. Trzy pokolenia wiodą spokojne życie, choć nie brakuje w nim trudów i trosk charakterystycznych dla tamtych czasów. Kiedy jednak do ich drzwi zawita kuzynka starosty, dotychczasowy spokój zostaje zakłócony, a pod rodzinnym dachem zaczynają pojawiać się problemy.

Trudno dziś wyobrazić sobie życie kilka wieków temu. Zazwyczaj szlachtę kojarzymy z XIX-wiecznymi dworkami, dużymi i dobrze oświetlonymi. Jednak w dawniejszych czasach życie szlacheckich rodzin wyglądało nieco inaczej. Były to czasy, kiedy w Polsce panowali królowie, choć wybierani już przez szlachecką brać. Dworki były raczej niewielkie, a część domowych obowiązków spoczywała zarówno na pani, jak i na panu domu. Dzieci musiały słuchać pani matki oraz pana ojca, a śmierć zbierała znacznie obfitsze żniwo niż w późniejszych wiekach.

Wszystkie te aspekty są doskonale widoczne w powieści autorki, która już od pierwszych stron pozwala zanurzyć się w ówczesnym świecie. Relacje rodzinne, teściowie, którzy mimo sędziwego wieku sześćdziesięciu lat nadal żyją, dzieci śpiące razem oraz dyscyplina, przed którą drżą nawet najmłodsi.

Czytając tę powieść, widać ogrom pracy, jaką autorka włożyła w zgłębienie tematu. Czuć ducha tamtych czasów. Nastroje panujące wśród szlachty, poddaństwo chłopów i ich przekonanie, że urodzili się jako ludzie gorsi od innych. Nawet najdrobniejsze wydarzenia, takie jak zaproszenie nieznajomego w gościnę, ukazują szlacheckie zwyczaje i tradycje. Wszystko to stanowi doskonałe tło dla głównych wydarzeń, które z jednej strony wciągają, z drugiej zaś pokazują sytuacje, które dla współczesnego czytelnika mogą być trudne do przełknięcia.

Historia przedstawia losy całej rodziny, jednak gdyby wskazać główną postać, wokół której toczy się akcja, byłaby nią Matylda. To matka i żona, która silną ręką trzyma w ryzach zarówno bliskich, jak i służbę, ale nie brakuje jej również miłości i serdeczności. Do dworu przyjeżdża kuzynka Bogusława, stara panna, którą brat wygnał z domu i która nie ma się gdzie podziać. Przygarnięta z dobrego serca przez rodzinę Gdeszyńskich, ma opiekować się dziećmi, by odciążyć panią domu, a jednocześnie zarobić na swoje utrzymanie we dworze.

Początkowo Elżbieta Zającówna jest wdzięczna za przygarnięcie i stara się pomagać najlepiej, jak potrafi. Z czasem jej myśli stają się jednak coraz bardziej gorzkie i kobieta postanawia uwieść swojego kuzyna, by odkryć siłę pożądania i cielesności. To początek wielkich problemów w domu, które ostatecznie doprowadzają do tragedii. Pokazują również, jak łatwo w tamtych czasach śmierć przychodziła do ludzi i na wiele sposobów mogła zakończyć ludzkie życie.

„Dwór w Gdeszynie” ma niespieszne tempo, charakterystyczne dla stylu autorki. Pisarka pozwala czytelnikowi zanurzyć się w dawnym świecie, poznać codzienne życie bohaterów, ich relacje, emocje i obyczaje. W tej historii nie znajdziemy wielu dat, a historia, choć jest w tle, nie przeszkadza bohaterom w codziennym życiu. Wydarzenia historyczne są tu naturalnym tłem dla opowieści o ludziach, ich marzeniach, słabościach, namiętnościach i wyborach. Dzięki temu choć przez chwilę można mieć wrażenie, że wraz z bohaterami chodzi się ich ścieżkami. Wydarzenia powoli nabierają tempa, z czasem rozwijają się i pokazują, dokąd może doprowadzić ta historia. W głowie rodzą się pytania i wątpliwości. I choć z jednej strony chce się czytać, z drugiej pojawia się obawa. Mimo powolnego tempa emocji w tej historii nie zabraknie, choć do końca pozostaje nadzieja na właściwe zakończenie.

„Dwór w Gdeszynie” to kolejna podróż w przeszłość, która pozwala spojrzeć na życie szlachty z nieco innej perspektywy. To opowieść nie tylko o dawnych obyczajach i rodzinnych relacjach, ale również o ludzkich słabościach, namiętnościach i konsekwencjach podejmowanych decyzji. Miłośnicy powieści historycznych, w których ważną rolę odgrywają codzienne życie i stopniowo rozwijająca się fabuła, powinni znaleźć tu coś dla siebie.





  • Autor: Rzepiela Monika
  • Tytuł: Dwór w Gdeszynie
  • Cykl: Sarmackie Pieśni #01
  • Wydawnictwo: Lucky
  • Liczba stron:352
  • Premiera: 24 sierpień 2026


 

10/14/2026

Pora poznać "Mój najlepszy Jin-Su" Agata Kołakowska

Pora poznać "Mój najlepszy Jin-Su" Agata Kołakowska



Czytam literaturę koreańską i książki o Korei, ale jakoś zawsze omijam szerokim łukiem powieści „inspirowane” koreańską kulturą i k-popem, pisane przez polskie czy zagraniczne autorki na fali popularności Kraju Spokojnego Poranka. Tym razem zrobiłam jednak wyjątek i po lekturze cieszę się, że tak właśnie było.

„Mój najlepszy Jin-su” Agaty Kołakowskiej to historia Iny Borowicz, młodej kobiety, która mieszka i pracuje we Wrocławiu, ale ma poczucie, że w jej życiu czegoś brakuje. Jednym z jej ulubionych momentów dnia są wieczory spędzane na oglądaniu k-dram. To właśnie w serialowej rzeczywistości Ina znajduje coś, czego brakuje jej w codzienności. Pewnego dnia w drodze do pracy zaczepia ją nieznajomy mężczyzna i zaprasza na kawę. Być może z tej znajomości wyniknie coś więcej. Niedługo później Ina przez przypadek bierze udział w konkursie i wygrywa bilety do Seulu. I właśnie wtedy jej życie zaczyna się mocno zmieniać.

Sięgając po tę książkę, nastawiałam się przede wszystkim na lekką historię, która umili mi czas. I rzeczywiście taka jest, ale okazała się też znacznie ciekawsza, niż się spodziewałam.

Autorka stworzyła tutaj dwa światy. Pierwszy to dobrze znana nam Polska, codzienność Iny i jej życie we Wrocławiu. Drugi to Korea, którą bohaterka zna przede wszystkim z oglądanych seriali i którą w pewnym sensie sobie wymarzyła. Ina utożsamia się z główną bohaterką k-dramy i marzy o spotkaniu swojego Jin-su. To zderzenie dwóch rzeczywistości wydało mi się w tej książce bardzo ciekawe.

Kiedy Ina trafia do Korei, autorka nie ogranicza się jednak tylko do wykorzystania koreańskiego klimatu jako tła dla historii. Jej zwiedzanie Seulu i kolejnych miejsc jest dość dokładnie opisane, dlatego dla kogoś, kto lubi koreańskie klimaty, może być to dodatkowy smaczek podczas lektury. Pojawia się tu sporo elementów związanych z Koreą, które sprawiają, że nie jest ona tylko miejscem, do którego bohaterka wyjeżdża.

Ważne miejsce zajmuje również malarstwo, które dobrze łączy się z tematem marzeń. Tych, które czasem porzucamy, bo życie potoczyło się inaczej, i tych, których mimo wszystko powinniśmy się trzymać. To kolejna rzecz, która sprawiła, że książka nie była dla mnie tylko opowieścią o dziewczynie zafascynowanej Koreą i k-dramami.

Podobało mi się również to, jak autorka wykorzystała lekko fantastyczny element historii. Dzięki niemu mogła połączyć oba światy – ten polski i ten koreański – i sprawić, że granica między rzeczywistością a serialową fikcją zaczyna się zacierać. Ten zabieg pozwala spojrzeć na historię Iny z trochę innej perspektywy.

Bo czy rzeczywiście życie, które oglądamy na ekranie, byłoby dla nas lepsze, gdybyśmy mogli je zamienić na własne? Czy miejsce, w którym nas nie ma, zawsze wydaje się bardziej niezwykłe? A może to nasze życie jest tym, którego ktoś inny mógłby nam pozazdrościć?

Oglądam sporo k-dram, dlatego podczas lektury bardzo łatwo było mi utożsamić się z Iną. Rozumiałam jej fascynację serialowym światem, marzenie o Korei i przekonanie, że gdzieś indziej mogłoby czekać na nią coś lepszego. A potem sama zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę chciałabym żyć w innej części świata. Czy moje życie rzeczywiście jest mniej niezwykłe tylko dlatego, że znam je od środka?

Takie refleksje zostały ze mną po tej książce. Z jednej strony dostałam lekką, przyjemną powieść, po którą można sięgnąć dla rozrywki. Z drugiej – historię, która sprawiła, że zaczęłam trochę inaczej patrzeć na własną codzienność, marzenia i to, czego właściwie szukamy w życiu.








  • Autor:  Kołakowska Agata
  • Tytuł: Mój najlepszy Jin-Su
  • Wydawnictwo: Oblicza
  • Liczba stron: 430
  • Premiera: 17 wrzesień 2025

10/10/2026

Poznajcie "Panny z dobrego domu" Edyta Świętek

Poznajcie "Panny z dobrego domu" Edyta Świętek

Drugi tom serii „W cieniu niewoli” trafił do mnie stosunkowo szybko po pierwszym. „Dżentelmeni Ziemi Galicyjskiej” to była historia mężczyzn, choć oczywiście nie wyłącznie ich. Tam jednak autorka skupiła się na męskich bohaterach, a w szczególności na trójce kuzynów – Maurycym, Walerym i Armando. Od tamtej historii minęło kilka lat. Wydarzenia z poprzedniego tomu nadal wpływają na realia życia, ale dorastają też panny, które przeżywają własną historię.

Armando, po skandalu w Hiszpanii, wyjeżdża do Polski, żeby plotki mogły ucichnąć, a on w tym czasie będzie mógł odetchnąć. Ciotka chciałaby, żeby mężczyzna pozostał w Polsce na stałe i szuka mu partnerki do ślubu. Tymczasem Walery próbuje za wszelką cenę usidlić Marylę, młodszą siostrę Maurycego. Postanawia poślubić najpiękniejszą pannę w okolicy, a niechęć samej zainteresowanej nie bardzo mu przeszkadza. Swój debiut towarzyski przeżywa również Apolonia, a wraz z nim pojawia się uczucie.

Ten tom zdecydowanie skupia się na paniach i od razu pokazuje ogromną różnicę w życiu między obiema płciami. Maryla i Apolonia to młode kobiety, które wchodzą do towarzystwa. Po raz kolejny autorka bardzo wyraźnie pokazuje, że nawet odrobina odstępstwa od obyczajów może wywołać skandal. Jednak ten tom to przede wszystkim starania o rękę dwóch pięknych szlachcianek. Maryla od początku wydaje się wyrachowana, pewna swojej urody i przebierająca w kandydatach do swojej ręki. Apolonia, młodsza i bardziej ufna, najpierw oddaje swoje serce, a potem mierzy się z plotkami i złym słowem siostry.

Autorka długo każe czytelnikowi zastanawiać się, z kim ostatecznie zwiążą się obie bohaterki i jak potoczy się ich życie. To, co zawsze urzeka mnie w lekturze powieści pisarki, to prawdziwe życie zawarte na kartach powieści. Nie ma tu upiększeń ani wyjątkowych wyjść z niebezpiecznych sytuacji. Radość miesza się ze smutkiem, uczucie z obowiązkiem i honorem. Wśród szlachetnie urodzonych można spotkać zarówno ludzi dobrych, jak i tych do granic złych. Losy obu panien pokazują to bardzo wyraźnie.

Powieść osadzona w II połowie XIX wieku nie mogła pominąć tak istotnych elementów jak praca u podstaw czy myślenie o dobru chłopów. Pojawiają się tu myśli o szkole i powszechnej edukacji. Tak samo jak walka z powszechnym piciem i próba zmiany zachowań mieszkańców wsi. Z drugiej strony widać, jak bardzo uzależnione są od siebie obie warstwy społeczne i jak łatwo można skrzywdzić osobę, która stoi niżej w hierarchii.

Ta historia nawet przez chwilę nie nudzi. Mnogość postaci nie przeszkadza, ale wprowadza wiele różnych wątków, które się przeplatają i nadają rytm całej opowieści. Jest pięknie i uroczo, ale momentami ciężko czyta się niektóre sytuacje. Życie bardzo często nie zwraca uwagi na słabszych, a odrobina szczęścia może ukształtować los poszczególnych osób.

„Panny z dobrego domu” to doskonała kontynuacja poprzedniej części. Wracają znani już bohaterowie, choć kilka lat starsi, a wraz z nimi pojawiają się nowe relacje. Autorka doskonale łączy wątki, pokazując prawdziwe, często niełatwe życie ludzi ze szlacheckiej sfery. Książkę czyta się szybko i z uwagą, cały czas próbując zrozumieć, dokąd zaprowadzi nas pisarka. Po raz kolejny przekonałam się, że nie mogę się zawieść na twórczości Edyty Świętek. Jeśli ktoś lubi powieści historyczne oddające prawdziwe życie, wybór jej powieści będzie dobrym rozwiązaniem.




  • Autor: Świętek Edyta
  • Tytuł: Panny z dobrego domu
  • Cykl: W cieniu niewoli #02
  • Wydawnictwo: Mando
  • Liczba stron: 400
  • Premiera: 15 lipiec 2026

10/07/2026

Czy wiesz jak wygląda "Przysługa dla czarnoksiężnika" Magdalena Kubasiewicz

Czy wiesz jak wygląda "Przysługa dla czarnoksiężnika" Magdalena Kubasiewicz


Magdalenę Kubasiewicz i jej twórczość odkryłam już kilka lat temu. Po przeczytaniu pierwszego tomu przygód Wilczej Jagody od razu kupiłam całą resztę serii. Uwielbiam urban fantasy i przenikanie się światów, a już Aneta Jadowska przed laty udowodniła mi, że polskie pisarki świetnie odnajdują się w tym gatunku. Dlatego kiedy w końcu znalazłam czas, żeby sięgnąć po drugi tom przygód Wilczej Jagody, bardzo szybko go pochłonęłam, świetnie się przy tym bawiąc.

W domu Jagody Wilczek robi się coraz tłoczniej. Oprócz Soni, młodej czarownicy, która ma wyjątkowy talent do rzucania klątw i równie wyjątkowy do ściągania na siebie kłopotów, pojawia się tam tajemniczy czarnoksiężnik. Mężczyzna szuka schronienia i za wszelką cenę chce pozostać niezauważony przez magiczną policję. W tym samym czasie w niemagicznej części Warszawy dochodzi do brutalnych morderstw wiedźm. Kiedy wokół mieszkania Jagody zaczynają kręcić się podejrzane osoby, szybko okazuje się, że te pozornie odległe wydarzenia mogą mieć ze sobą więcej wspólnego, niż początkowo się wydaje. Jagoda będzie musiała więc nie tylko odkryć, kto stoi za zabójstwami, ale również przekonać się, czy magia wystarczy, by powstrzymać mordercę.

Świetnie się bawiłam przy tym tytule. Jagoda jest bohaterką raczej wycofaną i ostrożną, a mimo to ciągle przyciąga do siebie jakieś niecodzienne sytuacje. Ma wokół siebie sporo relacji, często niełatwych, i choć zdecydowanie nie należy do osób, które szukają kłopotów, te najwyraźniej bardzo lubią ją znajdować. Podoba mi się w niej to, że jest silną i niezależną kobietą, która potrafi sama o siebie zadbać, wywiązuje się ze swoich zobowiązań i nie czeka, aż ktoś rozwiąże za nią jej problemy. Jednocześnie nie jest bohaterką bez skazy. Jest ostrożna w kontaktach z ludźmi i trudno zdobyć jej zaufanie, co ma swoje źródło w wydarzeniach z jej przeszłości.

Ciekawym kontrastem dla Jagody jest jej uczennica Sonia. Choć dziewczyna ma już ponad dwadzieścia lat, momentami zachowuje się jak zbuntowana nastolatka. Często podejmuje głupie decyzje, które potrafią sprowadzić na nią i innych całkiem poważne kłopoty. Jednocześnie widać, jak bardzo podziwia Jagodę i jak wiele się od niej uczy. Ta relacja nie zawsze jest łatwa, ale właśnie dlatego dobrze się ją obserwuje.

Muszę jednak przyznać, że w tym tomie najbardziej zaciekawił mnie tytułowy uczeń czarnoksiężnika. Caleb miał w sobie coś tajemniczego, co od razu przyciągało uwagę. Do końca nie było wiadomo, po której właściwie stoi stronie i jakie są jego prawdziwe zamiary. Jagoda musiała przy okazji zmierzyć się ze swoją przeszłością, domem babki i wspomnieniami – zarówno własnymi, jak i Caleba. Dzięki temu historia nie ogranicza się tylko do kolejnej magicznej zagadki, ale pozwala też lepiej poznać samą Jagodę i zrozumieć, dlaczego jest taka, a nie inna.

A zagadka jest całkiem konkretna, bo w tle pojawia się ktoś, kto zabija wiedźmy. Co więcej, ofiary giną w niemagicznej części Warszawy, więc sprawa szybko zaczyna dotyczyć również Jagody. Oczywiście zostaje wciągnięta w wydarzenia, nawet jeśli wcale o to nie prosiła. Podobało mi się również to, że wokół niej pojawia się kilku męskich bohaterów, którzy niby nie okazują tego wprost, a jednak na swój sposób się o nią troszczą. Jagoda zdecydowanie nie potrzebuje wybawcy, ale fajnie było obserwować ludzi, którzy mimo jej dystansu próbują być obok.

Magdalena Kubasiewicz zdecydowanie jest jedną z moich ulubionych autorek polskiej fantastyki. Świetnie bawię się przy jej książkach i z chęcią sięgam po kolejne. Z jednej strony są to lekkie, dobrze napisane historie, które czyta się szybko i przyjemnie, a z drugiej – mają w sobie kilka warstw, dzięki czemu nie są jedynie prostą rozrywką, ale potrafią zaciekawić i wciągnąć. Na pewno niedługo sięgnę po kolejny tom tej serii.





  • Autor: Kubasiewicz Magdalena
  • Tytuł: Przysługa dla czarnoksiężnika
  • Cykl: Wilcza Jagoda #02
  • Wydawnictwo: Sine Qua Non
  • Liczba stron: 368
  • Premiera: 15 czerwiec 2022

10/03/2026

Co przyniesie "W biegu do marzeń" Zuza Kordel

Co przyniesie "W biegu do marzeń" Zuza Kordel



Do moich rąk trafiła historia Dominiki, ostatniej z czterech przyjaciółek. Po wcześniejszych historiach byłam ciekawa tej bohaterki, jej życia i trudności, z jakimi się mierzy. Z drugiej strony przypuszczałam, że może to być moje ostatnie spotkanie ze światem, który poznałam dotychczas. Czy autorka zaskoczy mnie w tym względzie? Tego jeszcze nie wiedziałam. Odrobinę odłożyłam lekturę w czasie, ale kiedy już się za nią zabrałam, błyskawicznie zapoznałam się z tą historią.

Dominika wydaje się szczęśliwa w związku z Michałem, którego poznała kilka miesięcy wcześniej. Ma pracę, w której się spełnia, i przyjaciółki, które są w stanie zrobić dla siebie wszystko. Wydawać by się mogło, że jej życie jest poukładane i spełnione, ale to tylko powłoka. Kobietę nękają demony przeszłości, tym bardziej że Michał wydaje się coś ukrywać. Nie przyjeżdża tak często i jest rozkojarzony. Dominika boi się szczerej rozmowy, a jej podejrzenia zaczynają rosnąć i tworzyć coraz większy mur.

Historia ostatniej z czterech przyjaciółek – Dominiki – nie jest częścią cyklu, a oddzielną historią, podobnie jak wszystkie poprzednie tytuły. Na pewno jednak nie zaszkodzi poznać losów wszystkich czterech przyjaciółek po kolei, bo bohaterowie pojawiają się we wszystkich historiach. Tym razem to Dominika gra główną rolę. Dopiero poznając jej przemyślenia i wspomnienia, można odkryć, jak dużym wyzwaniem są dla niej zaufanie i wiara w szczęśliwe zakończenie.

Dominika wydawała mi się najodważniejszą bohaterką, pewną siebie, samodzielną kobietą, która jest w stanie pokonać wszystkie przeszkody. Jak bardzo pozory mogą mylić. Zachowanie Michała sprawia, że niepewność bohaterki staje się coraz większa. Nie chce zwierzać się przyjaciółkom, dopiero przyparta do muru wyznaje prawdę. Z czasem sama zaczyna prowadzić śledztwo, które sprawia, że jeszcze bardziej nie rozumie zachowania partnera. Wtedy pojawiają się podejrzenia, a wraz z nimi coraz większy strach.

Wraz z bohaterką zastanawiałam się, co powoduje zachowaniem Michała, i chciałam czym prędzej odkryć rozwiązanie. Wiedziałam, że podejrzenia nie mogą okazać się prawdą, ale rozwiązanie, które zaprezentowała autorka, mnie zaskoczyło. Pokazała nie tylko nieznany mi świat, ale również postarała się przedstawić, jak pewne sytuacje mogą być odbierane przez otoczenie. Ten wątek, podobnie jak przeszłość Dominiki, z którą bohaterka mierzy się do tej pory, sprawiły, że książka okazała się bardzo ciekawa na poziomie emocjonalnym.

W historii Dominiki pojawia się też wiele elementów życia codziennego, w którym obecni są przyjaciele i ich rodziny. Mała Malina wnosi do tej historii wiele energii i dziecięcego punktu widzenia, a pomysły przyjaciółek na wyjazd do Włoch również mogą wywołać uśmiech na twarzy. Ta historia jest jak życie – słodka, gorzka, momentami trudna, ale przeplatająca się z chwilami radości.

Wszystkie cztery historie przyjaciółek są ciekawe i dobrze się je czyta. Każda z nich jest też zupełnie inna i porusza kwestie społeczne, na które zdecydowanie warto zwrócić uwagę. Trudno zdecydować, czy któraś z nich może być lepsza od pozostałych. Poruszają tak różne tematy, że chyba nie mogą ze sobą konkurować. Kwestie macierzyństwa, adopcji, emocjonalnego szantażu, brutalności w związku, traum z dzieciństwa, braku wiary w siebie i zaufania, a także śmierci i związanych z nią problemów są tymi trudniejszymi elementami. Jednocześnie każda z książek niesie ze sobą ogrom miłości i siostrzanych uczuć, marzenia, które trzeba spełnić, a także nadzieję na lepsze jutro.

„W biegu do marzeń” doskonale łączy się z poprzednimi historiami Anastazji, Patrycji i Hani. Jest też samodzielną historią o problemach, których nie można zakopywać pod dywan, a szczera rozmowa może wyjaśnić wiele nieporozumień i wątpliwości. Bardzo dobrze się ją czytało i wywołała we mnie sporo emocji. Na pewno nie będzie to ostatnia książka autorki, po którą sięgnę.




  • Autor: Kordel Zuza
  • Tytuł: W biegu do marzeń
  • Wydawnictwo: Emocje Plus Minus
  • Liczba stron: 288
  • Premiera: 26 sierpień 2026
Copyright © 2014 Książkowe Wyliczanki , Blogger