11/11/2026

Wiesz gdzie leży "Wyspa kobiet morza" Lisa See

Wiesz gdzie leży "Wyspa kobiet morza" Lisa See


Dawno temu poznałam twórczość Lisy See, amerykańskiej pisarki chińskiego pochodzenia, która w swoich książkach opowiada o kobietach – zarówno tych żyjących w dawnych Chinach, jak i bardziej współcześnie. Dylogia „Dziewczęta z Szanghaju” czy „Chińskie lalki” pokazują emigrację do Stanów Zjednoczonych i trudne losy osób azjatyckiego pochodzenia, które próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Z kolei „Miłość Peonii” oraz „Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz” przybliżają losy kobiet żyjących w przeszłości. Wszystkie te historie łączyło jednak jedno – dotyczyły chińskiej społeczności. Zaskoczyłam się więc, kiedy wpadła mi w ręce „Wyspa kobiet morza”, bo tym razem autorka zabiera czytelnika do świata koreańskich kobiet, i to naprawdę niezwykłych – haenyeo, poławiaczek żyjących na wyspie Jeju.

Young-sook od najmłodszych lat uważa morze za swój drugi dom. Wraz z matką i pozostałymi haenyeo uczy się go słuchać, stopniowo poznając tajniki połowów. Jej najbliższą przyjaciółką jest Mi-ja. Dziewczyna jest odrzucana przez większość mieszkańców wioski, ponieważ jest córką japońskiego kolaboranta. Dodatkowo wujostwo traktuje ją bardzo przedmiotowo, wykorzystując do ciężkiej pracy. Młode dziewczyny łączy przyjaźń, która może pomóc im przetrwać trudne chwile i wspólnie stawić czoła przeciwnościom losu. Urodzone podczas japońskiej okupacji będą musiały zmierzyć się z wojną, a później z wieloma przerażającymi wydarzeniami z historii wyspy Jeju i całej Korei.

Jako pięcioro nurkowych dzieci trzymałyśmy się razem, wyskakując tylko od czasu do czasu na powierzchnię, by zaczerpnąć powietrza. Jeszcze nigdy nie byłam tak skoncentrowana: na swoim samopoczuciu, biciu serca, ciśnieniu napierającym na płuca, na poszukiwaniach. Nie mogę powiedzieć, że znalazłyśmy z Mi-ją wiele morskich stworzeń. Starałyśmy się przede wszystkim uniknąć wstydu i udoskonalić umiejętności nurkowania od kątem prostym. Szło nam beznadziejnie. Na naukę trzeba było wiele czasu. 

Haenyeo (czyt. henjo) to profesja, która współcześnie powoli zanika. Przez stulecia to właśnie kobiety nurkujące w morzu stanowiły jednak trzon rodzin mieszkających na wybrzeżach Jeju, największej wyspy Korei Południowej. Dlatego z wielką ciekawością sięgnęłam po ten tytuł. Tym bardziej że o historii bohaterek i samej wyspy opowiada pisarka wychowana w USA, mająca chińskie korzenie. Zastanawiałam się, czy podoła temu zadaniu, choć znałam już kilka wcześniejszych książek autorki, które bardzo lubię. A jednak tym razem sięgnęła po temat, który sama poznaję od kilku lat – Koreę i jej często mroczne zakamarki.

Pomimo niebezpieczeństw, trudów i poświęceń, a może właśnie z ich powodu, każda z nas miała jeden cel: zostać najlepszą haenyeo. Wszystkie znałyśmy ryzyko związane z odrywaniem uchowca od podłoża, ale złowienie ośmiornicy było o wiele bardziej niebezpieczne, dlatego uznawałyśmy je za większy triumf. 

Lisa See łączy w tej historii dwa bardzo ciekawe wątki. Pierwszy dotyczy kobiet poławiaczek. Autorka rozpoczyna opowieść w latach 30. XX wieku i pokazuje, jak zawód, który jeszcze w pierwszej połowie XX wieku miał ogromne znaczenie, z biegiem lat powoli zanika. Z drugiej strony osadzenie historii w XX wieku sprawia, że nie można pominąć wydarzeń, które rozegrały się w tym stuleciu. A były one niezwykle trudne dla mieszkańców Jeju. Oba te wątki poprowadzone są doskonale, a losy bohaterek idealnie łączą je w spójną całość.

Historia opowiadana przez Young-sook pozwala spojrzeć na świat oczami młodej dziewczyny, która od najmłodszych lat żyje zgodnie z tradycją, ale również dorosłej kobiety, która na skutek licznych ran emocjonalnych, odciśniętych zarówno na jej ciele, jak i duszy, utraciła radość życia. Lisa See ma doskonałe pióro i świetny warsztat. To bardzo emocjonalna opowieść. Myślę, że wyraźnie czuć w niej zachodni styl pisania, w którym nie ukrywa się uczuć i pozwala bohaterom otwarcie je wyrażać. Jednocześnie zachowanie Young-sook i jej późniejsze decyzje życiowe wydają mi się mocno zakorzenione w koreańskiej kulturze. A wszechobecne koreańskie „han” jest w tej historii niezwykle widoczne.

Powiedziano nam, że Amerykanie przyniosą demokrację i położą kres komunizmowi, ale większość z nas nie widziała różnicy pomiędzy tymi ideami. Pragnęliśmy tylko, żeby zostawiono nas w spokoju i pozwolono nam przejąć kontrolę nad własnym życiem. Nie chcieliśmy nawet, żeby w nasze sprawy mieszali się ludzie z kontynentu. 

Autorka zdecydowała się opowiedzieć historię dwóch bohaterek pochodzących z zupełnie różnych światów. Jedna z nich wychowała się w mieście, zdobyła wykształcenie, a później wszystko to utraciła. Druga żyła tak jak jej matka i babcia. Nie potrafiła czytać ani pisać, a jej całym światem były rodzina i morze. A jednak ich losy zostały ze sobą splecione. Bardzo podobał mi się motyw odciskania na kartkach śladów ważnych miejsc i przedmiotów – stóp dziecka, fragmentu bramy czy muru. Dla jednej z bohaterek, która nie potrafiła pisać ani czytać, był to sposób na zachowanie wspomnień. Z czasem te niewielkie odbicia stały się ważnym świadectwem życia obu kobiet i nabrały szczególnego znaczenia dla ich historii.

Autorka bardzo ciekawie poprowadziła akcję, wprowadzając pod koniec historii pewien zwrot fabularny. Pokazuje on z jednej strony, jak wiele zależy od naszych decyzji, a z drugiej – jak niektóre wydarzenia potrafią na zawsze zapisać się w naszych sercach. To właśnie w tym momencie koreańskie han staje się najbardziej widoczne.

Patrzyłam na śmierć Matki pod wodą. Widziałam, jak Yu-ri wypłynęła w morze i  wróciła odmieniona. Wiedziałam, że ocean bywa niebezpieczny, ale wydarzenia na stałym lądzie przerażały mnie i dezorientowały. W ciągu kilku minionych miesięcy na moich oczach zastrzelono kilku ludzi. Po obu stronach widziałam pobitych. Wszyscy zabici i ranni byli Koreańczykami, z Jeju lub kontynentu; wszyscy sprawcy byli naszymi rodakami. Nie umiałam tego pojąć. 

To, co bardzo wyraźnie wybrzmiewa w tej historii i jednocześnie łączy ją z pozostałą twórczością autorki, to obecność kobiet. To one są tutaj na pierwszym planie. Zajmują się domem, ale to również one zarabiają na utrzymanie rodziny. Mężczyźni najczęściej opiekują się dziećmi, podczas gdy kobiety nurkują, pracują na polach i zajmują się gospodarstwem. To właśnie one stanowią najważniejszy element tej opowieści. Nawet wraz z rozwojem akcji, kiedy wydarzenia historyczne coraz mocniej ingerują w życie bohaterek, a świat wokół nich się zmienia, kobiety niezmiennie pozostają fundamentem życia na wyspie.

„Wyspa kobiet morza” to doskonała lektura. Zarówno pod względem fabularnym, bo od książki naprawdę trudno się oderwać, jak i poznawczym. To ważna opowieść pozwalająca przybliżyć historię Korei i trudne wydarzenia XX wieku. Ale również, a może przede wszystkim, poznać haenyeo. To element koreańskiej kultury, o którym wprawdzie coraz częściej się mówi, ale wciąż nie wybrzmiewa on wystarczająco mocno. Wyspa Jeju należy dziś do Korei Południowej, choć jej historia i relacje z kontynentem nie zawsze były oczywiste. Widać to również w powieści, w której mieszkańcy wyspy wydają się nieco odcięci od reszty kraju, także pod względem mentalnym. Jestem pełna podziwu dla autorki, która zainteresowała się haenyeo, wyspą Jeju i koreańską historią, a następnie połączyła te wszystkie elementy w doskonałą opowieść fabularną.

 



  • Autor: See Lisa
  • Tytuł: Wyspa kobiety morza
  • Tytuł oryginalny: The Island of Sea Women
  • Tłumaczenie: Janina Hryniewska
  • Wydawnictwo: Świat Książki
  • Liczba stron: 420
  • Premiera: 12 listopad 2020

11/07/2026

"Brazylijska gorączka" Anna Fryczkowska

"Brazylijska gorączka" Anna Fryczkowska


Siadam w fotelu z kubkiem kawy w dłoniach i wracam myślami do historii Franki i jej najbliższych. Ich podróż z wiejskiej chaty jest długa, pełna niebezpieczeństw i konfrontuje bohaterów z rzeczywistością, na którą nie wszyscy są przygotowani. Ta historia z jednej strony fascynuje, z drugiej budzi przerażenie. Trudno jednak się od niej oderwać, bo chce się poznać dalsze losy bohaterów.

Koniec XIX wieku w wielu regionach ziem polskich przynosił głód i niedostatek, dlatego podróżni agitatorzy mieli podatny grunt pod swoją działalność. Zachwalali polskim chłopom Brazylię jako kraj mlekiem i miodem płynący, gdzie każdy ma w bród ziemi, a plony są niewyobrażalnie wielkie. Nic więc dziwnego, że tysiące chłopów decydowało się na podróż w nieznane, sprzedając swoje liche gospodarstwa. Również rodzina Franki zdecydowała się na taki krok. Młoda dziewczyna wraz z rodzicami, rodzeństwem i narzeczonym wyruszyła w podróż. Pobyt w Brazylii pokazał im zupełnie inny świat, który zmusił ich do ciężkiej walki o własny los.

Błyskawicznie przeczytałam ten tytuł, bo szczerze powiedziawszy, trudno było się od niego oderwać. Autorka pokazuje mniej znane oblicze polskiej emigracji, kiedy tysiące ludzi wybierało Amerykę Południową, a właściwie ogromną Brazylię, na swój nowy dom. Historia przedstawiona oczami Franki jest z jednej strony fascynująca, z drugiej przerażająca.

Początkowo sama podróż okazuje się niezwykle trudna. Najpierw nocna przeprawa przez granicę zaborów, podczas której można było stracić życie. Potem podróż koleją w ogromnym ścisku i trudnych warunkach. A następnie statek i czwarta klasa, gdzie ludzie przez wiele tygodni musieli przebywać w warunkach urągających ludzkiej godności. Wszystko to miała jednak wynagrodzić Brazylia. Właśnie tutaj zaczyna się największa przygoda, którą czyta się z ciekawością, ale i przerażeniem.

Autorka pokazuje życie w Brazylii jako zupełne przeciwieństwo tego, co bohaterowie dotychczas znali. Dzika natura, zwierzęta, robactwo, choroby, głód i śmierć. Bardzo często przeżycie było kwestią przypadku, a śmierć stała się codziennością. Młoda dziewczyna nieustannie zderza swoją dotychczasową wiedzę o świecie z nową rzeczywistością. Jej losy niespodziewanie splatają się z losami kolejnych osób, co być może daje jej szansę na przetrwanie w warunkach zupełnie obcych Europejczykom.

Mogłoby się wydawać, że po przybyciu do Brazylii bohaterowie pozostają cały czas w jednym miejscu, ale nic bardziej mylnego. Przemieszczają się, poznają nowych ludzi i odwiedzają różne miejsca, dzięki czemu czytelnik otrzymuje pełniejszy obraz tego kraju pod koniec XIX wieku.

Podczas lektury warto zwrócić uwagę na zderzenie z zupełnie nowym światem, którego doświadczają emigranci. Wielu z nich marzy o własnym kawałku ziemi, bogatej i żyznej, na której będą mogli siać europejskie ziarna. Inni myślą o przekazywaniu wiary lokalnym mieszkańcom, co jednak szybko zderza się ze ścianą. Wiedza, którą zdobyli, żyjąc w Europie, bardzo często zupełnie nie sprawdza się w dzikiej, tropikalnej dżungli, zamieszkanej przez nieznane im stworzenia i ludzi, a także pełnej różnego rodzaju robactwa.

Bardzo ważnym elementem tej historii jest język autorki, który w niezwykle plastyczny sposób oddaje świat, w którym przyszło żyć bohaterom. Dodatkowo pisarka wplata w tekst słowa używane w Brazylii, które jeszcze lepiej oddają klimat tego miejsca.

„Brazylijska gorączka” to wciągająca historia, która pokazuje losy polskich emigrantów w Brazylii pod koniec XIX i na początku XX wieku. Ogrom problemów, z którymi muszą się zmagać, jest przytłaczający. Trud, choroby, głód i śmierć towarzyszą bohaterom, bardzo często dając o sobie znać w najmniej spodziewanych momentach. Wszystko to doskonale oddaje rzeczywistość świata, który wydaje się bardzo odległy i zupełnie obcy.

To świetna lektura dla każdego, kto chce poznać nieco inne losy Polaków i emigracyjne wędrówki, które nie zawsze przynosiły radość i szczęście. Dla mnie to naprawdę świetna pozycja.




  • Autor: Fryczkowska Anna
  • Tytuł: Brazylijska gorączka
  • Wydawnictwo: W.A.B.
  • Liczba stron: 338
  • Premiera: 14 październik 2026

10/31/2026

Kim jest "Dobrodziejka" Sabina Waszut

Kim jest "Dobrodziejka" Sabina Waszut


Wstyd się przyznać, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością Sabiny Waszut, choć kilkakrotnie natknęłam się już na książki autorki. Wiem również, że z przyjemnością nadrobię zaległości, bo jej historie i styl bardzo mi pasują. „Dobrodziejka” to początek nowego cyklu, który ma pokazywać kryminalne tło Śląska, a jednocześnie przybliżać życie i codzienność ówczesnego świata.

Odwiedzana nocami przez samotne, przerażone młode kobiety w potrzebie. Zdarzenia, które odbijają się w sercu i umyśle na całe życie. Trudne decyzje, które w niektórych przypadkach są kwestią życia i śmierci. Z tym wszystkim musi zmierzyć się komisarz Teo Urbanek, kiedy dostaje zlecenie wyjaśnienia sprawy porwania dziecka. Początkowo wątki sprawy nie wskazują, w jakim kierunku potoczy się śledztwo, a kolejne poszlaki prowadzą do coraz mroczniejszych zakamarków śląskiego miasta.

Niezwykle szybko odnalazłam się w tej historii i śledziłam ją, bardzo ciekawa, w jakim kierunku się potoczy. Autorka świetnie oddała klimat tamtych lat, wzbogacając całą opowieść dużą dawką śląskiej godki, co dodało powieści niesamowitej autentyczności.

Wątki kryminalne łączą się tu ze społecznymi. Z jednej strony można przeczytać o wydarzeniach i dramatach ówczesnych ludzi, o porwaniach i jeszcze gorszych zbrodniach, które autorka w dużej mierze zaczerpnęła z materiałów z tamtych lat. Z drugiej strony świetnie pokazane jest tło społeczne i trudne wybory, przed którymi stawali ówcześni mieszkańcy. Ludzie z familioków poświęcają zdrowie, a niekiedy i życie, pracując w hutach i kopalniach. Młode kobiety przyjeżdżają ze wsi do miasta w poszukiwaniu lepszego życia, a bardzo często trafiają w jeszcze trudniejsze sytuacje. Czasy końca kryzysu zmuszały ludzi do podejmowania różnych decyzji.

Autorka skupia się na dwóch postaciach, które stają się równie ważne. Teo to młody policjant wywodzący się z rodziny od wielu lat pracującej w hucie. Jego ojciec od dawna przebywa na rencie i mimo stosunkowo młodego wieku jego organizm jest na skraju wyczerpania. A jednak wypomina synowi wybór innej kariery i odejście od rodzinnej tradycji zawodowej.

Stefania Zizikówna to młoda kobieta, która zostaje zmuszona do podjęcia pracy. Pochodzi z wykształconej i początkowo dobrze prosperującej rodziny, ale ostatnie lata sprawiają, że wraz z matką musi przenieść się do niewielkiego mieszkania. Jej zaangażowanie w śledztwo dodatkowo burzy dotychczasowy spokój, zmuszając ją do podejmowania kolejnych decyzji zawodowych. Te dwie postacie doskonale oddają sytuację pewnych grup społecznych żyjących w tamtym czasie na Śląsku.

Autorka wspomina w posłowiu, że w tym tomie chciała skupić się na pokazaniu życia kobiet i ich problemów na przedwojennym Śląsku. Doskonale jej się to udaje dzięki różnorodnym bohaterkom, które przewijają się przez tę historię i ukazują różne aspekty kobiecego życia — zazwyczaj znojnego, ubogiego i niezwykle trudnego.

Nie są to wyłącznie biedne i niewykształcone dziewczyny ze wsi. Wyraźnie zarysowany został również obraz kobiet policjantek, które stanowią niewielki odsetek mundurowych, a żeby móc podjąć pracę, muszą spełnić szereg warunków. Bardzo wyrazistym przykładem jest także Sabina, która tylko dzięki wytrwałości i łutowi szczęścia nie musiała wybierać najgorszej z możliwych dróg.

Z drugiej strony pojawia się huta w Szopienicach, która po raz kolejny w tym roku pokazuje, jak niezwykle trudne warunki życia i pracy mieli tamtejsi ludzie. Zabijała nie tylko praca w samej hucie, ale również życie w okolicznych familiokach, próby uprawy warzyw i wychowywania dzieci. Ten wątek wybrzmiewa w książce równie mocno i sprawia, że niedowierzanie miesza się tu ze złością i frustracją.

„Dobrodziejka” to powieść, która z pewnością na długo zostanie w mojej pamięci. Wizja społeczeństwa połowy lat 30. XX wieku, jego problemów i codziennych wyborów, a także zbrodni, które oburzały opinię publiczną, ale również wywoływały plotki i pokątne szepty wśród mieszkańców. Autorka doskonale oddała ducha tamtych czasów, pozwalając podczas lektury poczuć klimat ówczesnego Śląska.

Na pewno nie będzie to jedyna książka autorki, którą poznałam. Z ciekawością sięgnę po jej wcześniejsze powieści, ale również poznam dalsze losy Teo Urbaniaka. Dla miłośników powieści historycznych, jak również kryminałów retro ta pozycja sprawdzi się idealnie.




  • Autor: Waszut Sabina
  • Tytuł: Dobrodziejka
  • Cykl: Mroczne tajemnice dawnego Śląska #01
  • Wydawnictwo: Mando
  • Liczba stron: 320
  • Premiera: 09 wrzesień 2026

10/28/2026

Jak wygląda "Tętniące życie" Kim Ae-Ran

Jak wygląda "Tętniące życie" Kim Ae-Ran



„Tętniące życie” Kim Ae-ran to historia Areuma, szesnastoletniego chłopaka cierpiącego na progerię. Z powodu niezwykle rzadkiej choroby jego ciało przypomina ciało osiemdziesięciolatka. Areum musiał szybko dojrzeć, ale mimo swojej przedwczesnej dojrzałości wciąż pozostaje nastolatkiem, który próbuje zrozumieć otaczający go świat. Chce poznawać nowe rzeczy, doświadczać życia, a jednocześnie wspierać swoich rodziców. Nie buntuje się jak typowy nastolatek. Mam wręcz wrażenie, że pod względem emocjonalnym jest znacznie dojrzalszy od swoich rodziców. Problemy z pamięcią, słuchem i wzrokiem dodatkowo utrudniają mu codzienne funkcjonowanie.

Rodzice Areuma sami byli jeszcze nastolatkami, kiedy pojawił się on na świecie. Oboje mieli zaledwie szesnaście lat, a ich związek od początku nie należał do łatwych. Nie brakowało również trudności w relacjach z rodzicami ojca chłopaka. Autorka pokazuje więc nie tylko życie z rzadką chorobą, ale również konsekwencje wczesnego rodzicielstwa i trudności, z którymi muszą mierzyć się ludzie, zanim zdążą sami dorosnąć. Choć rodzice kochają syna, każde z nich na swój sposób radzi sobie z jego chorobą. W dużej mierze próbują udawać, że wszystko jest w porządku.

Historia opowiadana jest z perspektywy Areuma. Chłopak nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, a jego najbliższym towarzyszem jest starszy sąsiad, mężczyzna około siedemdziesiątki. Samotność bohatera jest jednym z tych elementów, które mocno zwracają uwagę. Mimo trudnego tematu książka niesie jednak sporo ciepła i radości. Nie brakuje codziennych sytuacji, śmiechu i zwyczajnych chwil, które pozwalają spojrzeć na życie Areuma nie tylko przez pryzmat choroby.

Najwięcej emocji wzbudził we mnie wątek znajomości z młodą dziewczyną, która pisze do Areuma i opowiada mu o swojej chorobie. Chłopak zaczyna się w niej zakochiwać, a ta relacja staje się jego pierwszym zauroczeniem. Z czasem okazuje się jednak, że ta znajomość nie jest taka, jak początkowo mogłoby się wydawać. Ten wątek wnosi do historii dodatkowy wymiar i pokazuje, jak łatwo wykorzystać samotność oraz potrzebę bliskości drugiego człowieka.

Muszę przyznać, że choć historia Areuma dotyczy niezwykle trudnego tematu i jego los od początku budzi współczucie, nie wywołała we mnie tak silnych emocji, jakich się spodziewałam. Bohater wydaje się pogodzony ze swoim losem, nie próbuje się przeciwko niemu buntować. Jest tak dojrzały, że chwilami trudno pamiętać, że to przecież szesnastoletni chłopak. Być może ma to związek ze sposobem prowadzenia narracji i charakterystycznym dla koreańskiej literatury sposobem opowiadania o trudnych doświadczeniach. Nie oznacza to jednak, że książka nie daje powodów do refleksji.

Jest jeszcze epilog, który stanowi historię napisaną przez Areuma. Baśniowa opowieść o poznaniu się jego rodziców, przedstawiona w mocno erotyczny sposób, zupełnie nie pasowała mi do całości. Miałam poczucie, że ten fragment wyraźnie odstaje od reszty książki.

„Tętniące życie” to dla mnie jedna z tych historii, które bardziej docenia się podczas analizowania poszczególnych wątków niż w trakcie samej lektury. Początkowo nie porwała mnie tak, jak mogłabym oczekiwać po opowieści o chłopaku zmagającym się z tak rzadką chorobą. Kiedy jednak zaczęłam przyglądać się jej bliżej, dostrzegłam wiele tematów wartych uwagi: samotność, przedwczesną dojrzałość, trudne rodzicielstwo, potrzebę bliskości i różne sposoby radzenia sobie z cierpieniem.

Czy mi się podobała? Powiedziałabym, że była ciekawa, ale nie poruszyła mnie do głębi. Zostawiła za to sporo materiału do przemyśleń, a to również jest dla mnie ważne w literaturze.



  • Autor: Kim Ae-ran
  • Tytuł: Tętniące życie
  • Tytuł oryginalny: 두근두근 내인생 (dugeundugeun naeinsaeng)
  • Tłumaczenie: Łukasz Janik
  • Wydawnictwo: Kwiaty Orientu
  • Liczba stron: 292
  • Premiera: 05 maj 2022

10/25/2026

Poznaj "Dwór w Gdeszynie" Monika Rzepiela

Poznaj "Dwór w Gdeszynie" Monika Rzepiela

Miałam już okazję kilka razy sięgać po książki Moniki Rzepieli. Były to historie osadzone w XIX-wiecznych dworach szlacheckich, a także opowieści z XVII wieku, pokazujące świat mieszczański. Tym razem autorka cofa się jeszcze bardziej, przenosząc czytelnika pod koniec XVI wieku, na długo przed okresem zaborów, kiedy szlachta wybierała królów elekcyjnych. Poznajemy życie w dworku szlacheckim w Gdeszynie, gdzie rodzina żyje zgodnie z prawami i obowiązkami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.

We wsi Gdeszyn, na terenie dzisiejszej Małopolski, w starym dworze żyje szlachecka rodzina Gdeszyńskich, wywodząca się od rycerza Krystiana. Trzy pokolenia wiodą spokojne życie, choć nie brakuje w nim trudów i trosk charakterystycznych dla tamtych czasów. Kiedy jednak do ich drzwi zawita kuzynka starosty, dotychczasowy spokój zostaje zakłócony, a pod rodzinnym dachem zaczynają pojawiać się problemy.

Trudno dziś wyobrazić sobie życie kilka wieków temu. Zazwyczaj szlachtę kojarzymy z XIX-wiecznymi dworkami, dużymi i dobrze oświetlonymi. Jednak w dawniejszych czasach życie szlacheckich rodzin wyglądało nieco inaczej. Były to czasy, kiedy w Polsce panowali królowie, choć wybierani już przez szlachecką brać. Dworki były raczej niewielkie, a część domowych obowiązków spoczywała zarówno na pani, jak i na panu domu. Dzieci musiały słuchać pani matki oraz pana ojca, a śmierć zbierała znacznie obfitsze żniwo niż w późniejszych wiekach.

Wszystkie te aspekty są doskonale widoczne w powieści autorki, która już od pierwszych stron pozwala zanurzyć się w ówczesnym świecie. Relacje rodzinne, teściowie, którzy mimo sędziwego wieku sześćdziesięciu lat nadal żyją, dzieci śpiące razem oraz dyscyplina, przed którą drżą nawet najmłodsi.

Czytając tę powieść, widać ogrom pracy, jaką autorka włożyła w zgłębienie tematu. Czuć ducha tamtych czasów. Nastroje panujące wśród szlachty, poddaństwo chłopów i ich przekonanie, że urodzili się jako ludzie gorsi od innych. Nawet najdrobniejsze wydarzenia, takie jak zaproszenie nieznajomego w gościnę, ukazują szlacheckie zwyczaje i tradycje. Wszystko to stanowi doskonałe tło dla głównych wydarzeń, które z jednej strony wciągają, z drugiej zaś pokazują sytuacje, które dla współczesnego czytelnika mogą być trudne do przełknięcia.

Historia przedstawia losy całej rodziny, jednak gdyby wskazać główną postać, wokół której toczy się akcja, byłaby nią Matylda. To matka i żona, która silną ręką trzyma w ryzach zarówno bliskich, jak i służbę, ale nie brakuje jej również miłości i serdeczności. Do dworu przyjeżdża kuzynka Bogusława, stara panna, którą brat wygnał z domu i która nie ma się gdzie podziać. Przygarnięta z dobrego serca przez rodzinę Gdeszyńskich, ma opiekować się dziećmi, by odciążyć panią domu, a jednocześnie zarobić na swoje utrzymanie we dworze.

Początkowo Elżbieta Zającówna jest wdzięczna za przygarnięcie i stara się pomagać najlepiej, jak potrafi. Z czasem jej myśli stają się jednak coraz bardziej gorzkie i kobieta postanawia uwieść swojego kuzyna, by odkryć siłę pożądania i cielesności. To początek wielkich problemów w domu, które ostatecznie doprowadzają do tragedii. Pokazują również, jak łatwo w tamtych czasach śmierć przychodziła do ludzi i na wiele sposobów mogła zakończyć ludzkie życie.

„Dwór w Gdeszynie” ma niespieszne tempo, charakterystyczne dla stylu autorki. Pisarka pozwala czytelnikowi zanurzyć się w dawnym świecie, poznać codzienne życie bohaterów, ich relacje, emocje i obyczaje. W tej historii nie znajdziemy wielu dat, a historia, choć jest w tle, nie przeszkadza bohaterom w codziennym życiu. Wydarzenia historyczne są tu naturalnym tłem dla opowieści o ludziach, ich marzeniach, słabościach, namiętnościach i wyborach. Dzięki temu choć przez chwilę można mieć wrażenie, że wraz z bohaterami chodzi się ich ścieżkami. Wydarzenia powoli nabierają tempa, z czasem rozwijają się i pokazują, dokąd może doprowadzić ta historia. W głowie rodzą się pytania i wątpliwości. I choć z jednej strony chce się czytać, z drugiej pojawia się obawa. Mimo powolnego tempa emocji w tej historii nie zabraknie, choć do końca pozostaje nadzieja na właściwe zakończenie.

„Dwór w Gdeszynie” to kolejna podróż w przeszłość, która pozwala spojrzeć na życie szlachty z nieco innej perspektywy. To opowieść nie tylko o dawnych obyczajach i rodzinnych relacjach, ale również o ludzkich słabościach, namiętnościach i konsekwencjach podejmowanych decyzji. Miłośnicy powieści historycznych, w których ważną rolę odgrywają codzienne życie i stopniowo rozwijająca się fabuła, powinni znaleźć tu coś dla siebie.





  • Autor: Rzepiela Monika
  • Tytuł: Dwór w Gdeszynie
  • Cykl: Sarmackie Pieśni #01
  • Wydawnictwo: Lucky
  • Liczba stron:352
  • Premiera: 24 sierpień 2026


 

10/14/2026

Pora poznać "Mój najlepszy Jin-Su" Agata Kołakowska

Pora poznać "Mój najlepszy Jin-Su" Agata Kołakowska



Czytam literaturę koreańską i książki o Korei, ale jakoś zawsze omijam szerokim łukiem powieści „inspirowane” koreańską kulturą i k-popem, pisane przez polskie czy zagraniczne autorki na fali popularności Kraju Spokojnego Poranka. Tym razem zrobiłam jednak wyjątek i po lekturze cieszę się, że tak właśnie było.

„Mój najlepszy Jin-su” Agaty Kołakowskiej to historia Iny Borowicz, młodej kobiety, która mieszka i pracuje we Wrocławiu, ale ma poczucie, że w jej życiu czegoś brakuje. Jednym z jej ulubionych momentów dnia są wieczory spędzane na oglądaniu k-dram. To właśnie w serialowej rzeczywistości Ina znajduje coś, czego brakuje jej w codzienności. Pewnego dnia w drodze do pracy zaczepia ją nieznajomy mężczyzna i zaprasza na kawę. Być może z tej znajomości wyniknie coś więcej. Niedługo później Ina przez przypadek bierze udział w konkursie i wygrywa bilety do Seulu. I właśnie wtedy jej życie zaczyna się mocno zmieniać.

Sięgając po tę książkę, nastawiałam się przede wszystkim na lekką historię, która umili mi czas. I rzeczywiście taka jest, ale okazała się też znacznie ciekawsza, niż się spodziewałam.

Autorka stworzyła tutaj dwa światy. Pierwszy to dobrze znana nam Polska, codzienność Iny i jej życie we Wrocławiu. Drugi to Korea, którą bohaterka zna przede wszystkim z oglądanych seriali i którą w pewnym sensie sobie wymarzyła. Ina utożsamia się z główną bohaterką k-dramy i marzy o spotkaniu swojego Jin-su. To zderzenie dwóch rzeczywistości wydało mi się w tej książce bardzo ciekawe.

Kiedy Ina trafia do Korei, autorka nie ogranicza się jednak tylko do wykorzystania koreańskiego klimatu jako tła dla historii. Jej zwiedzanie Seulu i kolejnych miejsc jest dość dokładnie opisane, dlatego dla kogoś, kto lubi koreańskie klimaty, może być to dodatkowy smaczek podczas lektury. Pojawia się tu sporo elementów związanych z Koreą, które sprawiają, że nie jest ona tylko miejscem, do którego bohaterka wyjeżdża.

Ważne miejsce zajmuje również malarstwo, które dobrze łączy się z tematem marzeń. Tych, które czasem porzucamy, bo życie potoczyło się inaczej, i tych, których mimo wszystko powinniśmy się trzymać. To kolejna rzecz, która sprawiła, że książka nie była dla mnie tylko opowieścią o dziewczynie zafascynowanej Koreą i k-dramami.

Podobało mi się również to, jak autorka wykorzystała lekko fantastyczny element historii. Dzięki niemu mogła połączyć oba światy – ten polski i ten koreański – i sprawić, że granica między rzeczywistością a serialową fikcją zaczyna się zacierać. Ten zabieg pozwala spojrzeć na historię Iny z trochę innej perspektywy.

Bo czy rzeczywiście życie, które oglądamy na ekranie, byłoby dla nas lepsze, gdybyśmy mogli je zamienić na własne? Czy miejsce, w którym nas nie ma, zawsze wydaje się bardziej niezwykłe? A może to nasze życie jest tym, którego ktoś inny mógłby nam pozazdrościć?

Oglądam sporo k-dram, dlatego podczas lektury bardzo łatwo było mi utożsamić się z Iną. Rozumiałam jej fascynację serialowym światem, marzenie o Korei i przekonanie, że gdzieś indziej mogłoby czekać na nią coś lepszego. A potem sama zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę chciałabym żyć w innej części świata. Czy moje życie rzeczywiście jest mniej niezwykłe tylko dlatego, że znam je od środka?

Takie refleksje zostały ze mną po tej książce. Z jednej strony dostałam lekką, przyjemną powieść, po którą można sięgnąć dla rozrywki. Z drugiej – historię, która sprawiła, że zaczęłam trochę inaczej patrzeć na własną codzienność, marzenia i to, czego właściwie szukamy w życiu.








  • Autor:  Kołakowska Agata
  • Tytuł: Mój najlepszy Jin-Su
  • Wydawnictwo: Oblicza
  • Liczba stron: 430
  • Premiera: 17 wrzesień 2025

10/10/2026

Poznajcie "Panny z dobrego domu" Edyta Świętek

Poznajcie "Panny z dobrego domu" Edyta Świętek

Drugi tom serii „W cieniu niewoli” trafił do mnie stosunkowo szybko po pierwszym. „Dżentelmeni Ziemi Galicyjskiej” to była historia mężczyzn, choć oczywiście nie wyłącznie ich. Tam jednak autorka skupiła się na męskich bohaterach, a w szczególności na trójce kuzynów – Maurycym, Walerym i Armando. Od tamtej historii minęło kilka lat. Wydarzenia z poprzedniego tomu nadal wpływają na realia życia, ale dorastają też panny, które przeżywają własną historię.

Armando, po skandalu w Hiszpanii, wyjeżdża do Polski, żeby plotki mogły ucichnąć, a on w tym czasie będzie mógł odetchnąć. Ciotka chciałaby, żeby mężczyzna pozostał w Polsce na stałe i szuka mu partnerki do ślubu. Tymczasem Walery próbuje za wszelką cenę usidlić Marylę, młodszą siostrę Maurycego. Postanawia poślubić najpiękniejszą pannę w okolicy, a niechęć samej zainteresowanej nie bardzo mu przeszkadza. Swój debiut towarzyski przeżywa również Apolonia, a wraz z nim pojawia się uczucie.

Ten tom zdecydowanie skupia się na paniach i od razu pokazuje ogromną różnicę w życiu między obiema płciami. Maryla i Apolonia to młode kobiety, które wchodzą do towarzystwa. Po raz kolejny autorka bardzo wyraźnie pokazuje, że nawet odrobina odstępstwa od obyczajów może wywołać skandal. Jednak ten tom to przede wszystkim starania o rękę dwóch pięknych szlachcianek. Maryla od początku wydaje się wyrachowana, pewna swojej urody i przebierająca w kandydatach do swojej ręki. Apolonia, młodsza i bardziej ufna, najpierw oddaje swoje serce, a potem mierzy się z plotkami i złym słowem siostry.

Autorka długo każe czytelnikowi zastanawiać się, z kim ostatecznie zwiążą się obie bohaterki i jak potoczy się ich życie. To, co zawsze urzeka mnie w lekturze powieści pisarki, to prawdziwe życie zawarte na kartach powieści. Nie ma tu upiększeń ani wyjątkowych wyjść z niebezpiecznych sytuacji. Radość miesza się ze smutkiem, uczucie z obowiązkiem i honorem. Wśród szlachetnie urodzonych można spotkać zarówno ludzi dobrych, jak i tych do granic złych. Losy obu panien pokazują to bardzo wyraźnie.

Powieść osadzona w II połowie XIX wieku nie mogła pominąć tak istotnych elementów jak praca u podstaw czy myślenie o dobru chłopów. Pojawiają się tu myśli o szkole i powszechnej edukacji. Tak samo jak walka z powszechnym piciem i próba zmiany zachowań mieszkańców wsi. Z drugiej strony widać, jak bardzo uzależnione są od siebie obie warstwy społeczne i jak łatwo można skrzywdzić osobę, która stoi niżej w hierarchii.

Ta historia nawet przez chwilę nie nudzi. Mnogość postaci nie przeszkadza, ale wprowadza wiele różnych wątków, które się przeplatają i nadają rytm całej opowieści. Jest pięknie i uroczo, ale momentami ciężko czyta się niektóre sytuacje. Życie bardzo często nie zwraca uwagi na słabszych, a odrobina szczęścia może ukształtować los poszczególnych osób.

„Panny z dobrego domu” to doskonała kontynuacja poprzedniej części. Wracają znani już bohaterowie, choć kilka lat starsi, a wraz z nimi pojawiają się nowe relacje. Autorka doskonale łączy wątki, pokazując prawdziwe, często niełatwe życie ludzi ze szlacheckiej sfery. Książkę czyta się szybko i z uwagą, cały czas próbując zrozumieć, dokąd zaprowadzi nas pisarka. Po raz kolejny przekonałam się, że nie mogę się zawieść na twórczości Edyty Świętek. Jeśli ktoś lubi powieści historyczne oddające prawdziwe życie, wybór jej powieści będzie dobrym rozwiązaniem.




  • Autor: Świętek Edyta
  • Tytuł: Panny z dobrego domu
  • Cykl: W cieniu niewoli #02
  • Wydawnictwo: Mando
  • Liczba stron: 400
  • Premiera: 15 lipiec 2026

10/07/2026

Czy wiesz jak wygląda "Przysługa dla czarnoksiężnika" Magdalena Kubasiewicz

Czy wiesz jak wygląda "Przysługa dla czarnoksiężnika" Magdalena Kubasiewicz


Magdalenę Kubasiewicz i jej twórczość odkryłam już kilka lat temu. Po przeczytaniu pierwszego tomu przygód Wilczej Jagody od razu kupiłam całą resztę serii. Uwielbiam urban fantasy i przenikanie się światów, a już Aneta Jadowska przed laty udowodniła mi, że polskie pisarki świetnie odnajdują się w tym gatunku. Dlatego kiedy w końcu znalazłam czas, żeby sięgnąć po drugi tom przygód Wilczej Jagody, bardzo szybko go pochłonęłam, świetnie się przy tym bawiąc.

W domu Jagody Wilczek robi się coraz tłoczniej. Oprócz Soni, młodej czarownicy, która ma wyjątkowy talent do rzucania klątw i równie wyjątkowy do ściągania na siebie kłopotów, pojawia się tam tajemniczy czarnoksiężnik. Mężczyzna szuka schronienia i za wszelką cenę chce pozostać niezauważony przez magiczną policję. W tym samym czasie w niemagicznej części Warszawy dochodzi do brutalnych morderstw wiedźm. Kiedy wokół mieszkania Jagody zaczynają kręcić się podejrzane osoby, szybko okazuje się, że te pozornie odległe wydarzenia mogą mieć ze sobą więcej wspólnego, niż początkowo się wydaje. Jagoda będzie musiała więc nie tylko odkryć, kto stoi za zabójstwami, ale również przekonać się, czy magia wystarczy, by powstrzymać mordercę.

Świetnie się bawiłam przy tym tytule. Jagoda jest bohaterką raczej wycofaną i ostrożną, a mimo to ciągle przyciąga do siebie jakieś niecodzienne sytuacje. Ma wokół siebie sporo relacji, często niełatwych, i choć zdecydowanie nie należy do osób, które szukają kłopotów, te najwyraźniej bardzo lubią ją znajdować. Podoba mi się w niej to, że jest silną i niezależną kobietą, która potrafi sama o siebie zadbać, wywiązuje się ze swoich zobowiązań i nie czeka, aż ktoś rozwiąże za nią jej problemy. Jednocześnie nie jest bohaterką bez skazy. Jest ostrożna w kontaktach z ludźmi i trudno zdobyć jej zaufanie, co ma swoje źródło w wydarzeniach z jej przeszłości.

Ciekawym kontrastem dla Jagody jest jej uczennica Sonia. Choć dziewczyna ma już ponad dwadzieścia lat, momentami zachowuje się jak zbuntowana nastolatka. Często podejmuje głupie decyzje, które potrafią sprowadzić na nią i innych całkiem poważne kłopoty. Jednocześnie widać, jak bardzo podziwia Jagodę i jak wiele się od niej uczy. Ta relacja nie zawsze jest łatwa, ale właśnie dlatego dobrze się ją obserwuje.

Muszę jednak przyznać, że w tym tomie najbardziej zaciekawił mnie tytułowy uczeń czarnoksiężnika. Caleb miał w sobie coś tajemniczego, co od razu przyciągało uwagę. Do końca nie było wiadomo, po której właściwie stoi stronie i jakie są jego prawdziwe zamiary. Jagoda musiała przy okazji zmierzyć się ze swoją przeszłością, domem babki i wspomnieniami – zarówno własnymi, jak i Caleba. Dzięki temu historia nie ogranicza się tylko do kolejnej magicznej zagadki, ale pozwala też lepiej poznać samą Jagodę i zrozumieć, dlaczego jest taka, a nie inna.

A zagadka jest całkiem konkretna, bo w tle pojawia się ktoś, kto zabija wiedźmy. Co więcej, ofiary giną w niemagicznej części Warszawy, więc sprawa szybko zaczyna dotyczyć również Jagody. Oczywiście zostaje wciągnięta w wydarzenia, nawet jeśli wcale o to nie prosiła. Podobało mi się również to, że wokół niej pojawia się kilku męskich bohaterów, którzy niby nie okazują tego wprost, a jednak na swój sposób się o nią troszczą. Jagoda zdecydowanie nie potrzebuje wybawcy, ale fajnie było obserwować ludzi, którzy mimo jej dystansu próbują być obok.

Magdalena Kubasiewicz zdecydowanie jest jedną z moich ulubionych autorek polskiej fantastyki. Świetnie bawię się przy jej książkach i z chęcią sięgam po kolejne. Z jednej strony są to lekkie, dobrze napisane historie, które czyta się szybko i przyjemnie, a z drugiej – mają w sobie kilka warstw, dzięki czemu nie są jedynie prostą rozrywką, ale potrafią zaciekawić i wciągnąć. Na pewno niedługo sięgnę po kolejny tom tej serii.





  • Autor: Kubasiewicz Magdalena
  • Tytuł: Przysługa dla czarnoksiężnika
  • Cykl: Wilcza Jagoda #02
  • Wydawnictwo: Sine Qua Non
  • Liczba stron: 368
  • Premiera: 15 czerwiec 2022

10/03/2026

Co przyniesie "W biegu do marzeń" Zuza Kordel

Co przyniesie "W biegu do marzeń" Zuza Kordel



Do moich rąk trafiła historia Dominiki, ostatniej z czterech przyjaciółek. Po wcześniejszych historiach byłam ciekawa tej bohaterki, jej życia i trudności, z jakimi się mierzy. Z drugiej strony przypuszczałam, że może to być moje ostatnie spotkanie ze światem, który poznałam dotychczas. Czy autorka zaskoczy mnie w tym względzie? Tego jeszcze nie wiedziałam. Odrobinę odłożyłam lekturę w czasie, ale kiedy już się za nią zabrałam, błyskawicznie zapoznałam się z tą historią.

Dominika wydaje się szczęśliwa w związku z Michałem, którego poznała kilka miesięcy wcześniej. Ma pracę, w której się spełnia, i przyjaciółki, które są w stanie zrobić dla siebie wszystko. Wydawać by się mogło, że jej życie jest poukładane i spełnione, ale to tylko powłoka. Kobietę nękają demony przeszłości, tym bardziej że Michał wydaje się coś ukrywać. Nie przyjeżdża tak często i jest rozkojarzony. Dominika boi się szczerej rozmowy, a jej podejrzenia zaczynają rosnąć i tworzyć coraz większy mur.

Historia ostatniej z czterech przyjaciółek – Dominiki – nie jest częścią cyklu, a oddzielną historią, podobnie jak wszystkie poprzednie tytuły. Na pewno jednak nie zaszkodzi poznać losów wszystkich czterech przyjaciółek po kolei, bo bohaterowie pojawiają się we wszystkich historiach. Tym razem to Dominika gra główną rolę. Dopiero poznając jej przemyślenia i wspomnienia, można odkryć, jak dużym wyzwaniem są dla niej zaufanie i wiara w szczęśliwe zakończenie.

Dominika wydawała mi się najodważniejszą bohaterką, pewną siebie, samodzielną kobietą, która jest w stanie pokonać wszystkie przeszkody. Jak bardzo pozory mogą mylić. Zachowanie Michała sprawia, że niepewność bohaterki staje się coraz większa. Nie chce zwierzać się przyjaciółkom, dopiero przyparta do muru wyznaje prawdę. Z czasem sama zaczyna prowadzić śledztwo, które sprawia, że jeszcze bardziej nie rozumie zachowania partnera. Wtedy pojawiają się podejrzenia, a wraz z nimi coraz większy strach.

Wraz z bohaterką zastanawiałam się, co powoduje zachowaniem Michała, i chciałam czym prędzej odkryć rozwiązanie. Wiedziałam, że podejrzenia nie mogą okazać się prawdą, ale rozwiązanie, które zaprezentowała autorka, mnie zaskoczyło. Pokazała nie tylko nieznany mi świat, ale również postarała się przedstawić, jak pewne sytuacje mogą być odbierane przez otoczenie. Ten wątek, podobnie jak przeszłość Dominiki, z którą bohaterka mierzy się do tej pory, sprawiły, że książka okazała się bardzo ciekawa na poziomie emocjonalnym.

W historii Dominiki pojawia się też wiele elementów życia codziennego, w którym obecni są przyjaciele i ich rodziny. Mała Malina wnosi do tej historii wiele energii i dziecięcego punktu widzenia, a pomysły przyjaciółek na wyjazd do Włoch również mogą wywołać uśmiech na twarzy. Ta historia jest jak życie – słodka, gorzka, momentami trudna, ale przeplatająca się z chwilami radości.

Wszystkie cztery historie przyjaciółek są ciekawe i dobrze się je czyta. Każda z nich jest też zupełnie inna i porusza kwestie społeczne, na które zdecydowanie warto zwrócić uwagę. Trudno zdecydować, czy któraś z nich może być lepsza od pozostałych. Poruszają tak różne tematy, że chyba nie mogą ze sobą konkurować. Kwestie macierzyństwa, adopcji, emocjonalnego szantażu, brutalności w związku, traum z dzieciństwa, braku wiary w siebie i zaufania, a także śmierci i związanych z nią problemów są tymi trudniejszymi elementami. Jednocześnie każda z książek niesie ze sobą ogrom miłości i siostrzanych uczuć, marzenia, które trzeba spełnić, a także nadzieję na lepsze jutro.

„W biegu do marzeń” doskonale łączy się z poprzednimi historiami Anastazji, Patrycji i Hani. Jest też samodzielną historią o problemach, których nie można zakopywać pod dywan, a szczera rozmowa może wyjaśnić wiele nieporozumień i wątpliwości. Bardzo dobrze się ją czytało i wywołała we mnie sporo emocji. Na pewno nie będzie to ostatnia książka autorki, po którą sięgnę.




  • Autor: Kordel Zuza
  • Tytuł: W biegu do marzeń
  • Wydawnictwo: Emocje Plus Minus
  • Liczba stron: 288
  • Premiera: 26 sierpień 2026

9/30/2026

Jak wygląda "Miłość w wielkim mieście" Sang Young Park

Jak wygląda "Miłość w wielkim mieście" Sang Young Park


„Miłość w wielkim mieście” Sang Young Parka to książka, która zbiera bardzo pozytywne recenzje na całym świecie. Autor pokazuje w niej życie młodego mężczyzny, osoby homoseksualnej, a przede wszystkim jego spojrzenie na miłość, związki i własne miejsce w świecie. Do książki podchodziłam więc z dużym zainteresowaniem, ale niestety ostatecznie nie do końca mnie przekonała.

Na początku historia wydawała mi się naprawdę ciekawa. Podobało mi się spojrzenie bohatera na otaczający go świat i sposób, w jaki autor przedstawiał jego codzienność. Im jednak dalej czytałam, tym bardziej miałam wrażenie, że książka staje się bardzo jednolita. Kolejne wydarzenia zaczęły się powtarzać i miałam poczucie, że historia nie wnosi już niczego nowego.

Z tego, co wiem, autor napisał ją między innymi na podstawie rozmów z różnymi osobami. Być może dlatego podczas lektury trudno było mi jednoznacznie stwierdzić, czy poszczególne rozdziały są osobnymi opowiadaniami, czy raczej kolejnymi fragmentami jednej historii. Dla mnie ostatecznie była to jedna opowieść o mężczyźnie, który sam do końca nie wie, jak chce żyć i czego właściwie szuka.

Bohater próbuje znaleźć swoją drugą połówkę, najczęściej szukając jej w klubach i kolejnych relacjach. Tyle że jego związki są zazwyczaj krótkie i nietrwałe, a w dużej części skupione wokół seksu. Gdyby bohaterką była kobieta, która żyłaby w dokładnie taki sposób, moja opinia o tej historii prawdopodobnie byłaby taka sama. Po prostu lubię, kiedy w książce dzieje się coś więcej.

W zeszłym roku oglądałam film „3670” i choć opowiadał dość podobną historię, zrobił na mnie zdecydowanie większe wrażenie. Być może dlatego, że oprócz relacji głównego bohatera pojawił się tam również wątek Korei Północnej i uciekinierów z tego kraju. Dzięki temu historia miała dla mnie więcej warstw i tematów, które mnie interesowały.

W „Miłości w wielkim mieście” tego trochę mi zabrakło. Poza poszukiwaniem kolejnego chłopaka i kolejnymi relacjami autor niewiele pokazuje. Dlatego najbardziej podobał mi się chyba pierwszy rozdział. Pojawia się w nim nie tylko życie uczuciowe bohatera, ale również jego przyjaźń z kobietą, wzajemne wsparcie i to, jak ważna może być bliska osoba, która nie jest partnerem.

Tego typu relacji i tematów chciałabym w tej książce zobaczyć więcej. Historia skupiona głównie na kolejnych związkach i poszukiwaniu miłości okazała się dla mnie po prostu zbyt monotonna. Rozumiem jednak, dlaczego książka może tak mocno trafiać do innych czytelników. To bardzo osobista opowieść o samotności, poszukiwaniu bliskości i próbie odnalezienia swojego miejsca. Po prostu tym razem nie była to historia dla mnie.




  • Autor: Park Sang Young
  • Tytuł: Miłość w wielkim mieście
  • Tytuł oryginalny: 대도시의 사랑법 (daedosiui salangbeob)
  • Tłumaczenie: Marta Niewiadomska
  • Wydawnictwo: Tajfuny
  • Liczba stron: 216
  • Premiera: 29 kwiecień 2025

  • 9/27/2026

    Co oznacza "Czerwony Krzyż" Sasza Filipenko

    Co oznacza "Czerwony Krzyż" Sasza Filipenko


    Tym razem wybrałam się w podróż w trochę innym kierunku niż zazwyczaj – na wschód od Polski, ale niezbyt daleko. Historia, którą miałam okazję poznać, pokazała mi zupełnie inny świat, choć jednocześnie w pewien sposób bliski współczesnemu człowiekowi. Czerwony Krzyż namalowany na drzwiach stał się przyczynkiem do historii pełnej strachu, okrucieństwa i smutku, a także do przemyśleń nad ludzkim postępowaniem.

    Sasza po śmierci żony, z maleńką córką, przenosi się do Mińska, żeby być bliżej matki. W nowo kupionym mieszkaniu z zaskoczeniem zauważa czerwony krzyż namalowany na drzwiach zarówno swojego mieszkania, jak i innych lokali. Mężczyzna nadal pogrążony jest w smutku po śmierci ukochanej i niechętnie otwiera się na innych, ale jedna z sąsiadek bardzo szybko wkracza w jego życie. Ponad dziewięćdziesięcioletnia kobieta, cierpiąca na zaawansowaną chorobę Alzheimera, opowiada mu o swoim życiu, które było pełne cierpienia, tragedii i osobistych dramatów.

    Przypominam sobie wszystko, co mówiła mi sąsiadka, i myślę, że życie ludzkie nigdy nie podrożeje. To najtańsza z rzeczy. Zmieniać się będą aranżacje, ale nie motyw.

    Historia nie jest łatwa, ale samą książkę czyta się dość szybko. Nie jest to obszerna lektura, a jednocześnie opowieść zawarta na jej stronach wywołuje wiele trudnych emocji. Autor zderza ze sobą dwa światy – młodego mężczyzny, żyjącego współcześnie, oraz dziewięćdziesięcioletniej kobiety, która, jak się okazuje, miała życie niezwykle skomplikowane, trudne i bolesne. Dwa światy – ten współczesny, w kraju Łukaszenki, i ten dawny, naznaczony II wojną światową oraz stalinizmem – ścierają się tutaj, zderzając ze sobą czasy, które na pierwszy rzut oka wydają się tak odległe.

    Mam wrażenie, że ta książka ma kilka warstw, które docierają do czytelnika powoli – najpierw podczas lektury, a potem już po jej zakończeniu, przynosząc różne przemyślenia, niestety w większości niezbyt dobre. Pierwsza historia to ta opowiadana przez Tatianę, starszą kobietę, która wspomina swoje życie – od urodzenia w Wielkiej Brytanii, przez powrót z ojcem do Rosji, aż po czasy II wojny światowej, pracę w LKSZ-u (Ludowym Komisariacie Spraw Zagranicznych) i późniejsze represje. Jej pierwszą i drugą miłość. Małżeństwo, macierzyństwo, cierpienie, łagry, poczucie winy… To wszystko mocny kaliber, bo choć czytałam już wiele książek o II wojnie światowej i stalinizmie, to nie da się przyzwyczaić do zbrodni, tragedii, prześladowań i śmierci.

    (...) z biegiem lat zrozumiałam, że relacje między obywatelami ZSRR a Stalinem były skonstruowane na takiej właśnie zasadzie. Surowego ojca się kocha wbrew te surowości. Nawet tam, w łagrze, kobiety, choć straciły krewnych i bliskich, marzyły o dobrych objęciach wodza. Jak małe dzieci, gotowe na wszystko, byleby tylko tata je kochał, pragnęły odkupić własną winę. 

    Po skończonej lekturze, podczas przemyśleń do tej recenzji, pojawił mi się jeszcze jeden wątek, który niesie bardzo negatywny przekaz o ludzkości. Pojawia się tu dwóch bohaterów pobocznych, których postawa pokazuje, że ludzie się nie zmieniają. „Przecież tak nie było”, „batiuszka Stalin” był doskonałym wodzem, a wszystko to, o czym opowiadają, to tylko plotki. Przecież „batiuszka” Łukaszenka trzyma ten kraj w kupie i nie pozwala wejść tu żadnej zarazie.

    I tak myślę o tych słowach wyrytych na pomnikach: „Nigdy więcej wojny”. I po raz kolejny dociera do mnie, że ludzie się nie zmieniają, a czas zaciera wydarzenia, które miały nigdy nie wrócić.

    - Dowiedziałam się, że podobne jak nas, dorosłych więźniów, dzieci również transportowano do domów dziecka w konwoju, pod strażą, z wilczurami. Przysługiwały im racje żywnościowe oraz, rzecz jasna, praca. Pięć razy w tygodniu z małymi motykami pięciolatki wychodziły do ogrodu plewić grządki. Każda, nawet najmniejsza siła, powinna była wspierać budowę wielkiego kraju. 

    Wydarzenia z przeszłości Tatiany są brutalne. Autor ich nie przemilcza i nie łagodzi tego, co działo się z bohaterką. Szczególnie mocno wybrzmiewa jej ufność, że przecież system nie jest taki zły, a oni niczego nie zrobili. „Jestem przecież obywatelką tego kraju, na pewno to, co się dzieje, jest tylko nieporozumieniem”. Wraz z czytelnikiem Tatiana również wierzy w ten przekaz – przynajmniej do pewnego momentu. I okazuje się, że nawet właśni obywatele, cywile i żołnierze, mogą stać się wrogami dla ideologii.

    Z drugiej strony jest Sasza – młody człowiek, który najpierw żyje w Rosji, a potem w Białorusi, a jednak doświadcza jedynie swoich prywatnych traum. Śmierć w jego przypadku jest jednostkowa. A jednocześnie żyje w świecie ogromnego rozwoju technologii i medycyny, które pozwalają na rzeczy jeszcze niedawno niewyobrażalne. To świat, który dawno zapomniał o dawnych upiorach. Dopiero spotkanie z Tatianą sprawia, że Sasza doświadcza ich na zupełnie innym gruncie.

    Jeszcze jednym istotnym elementem tej historii jest instytucja Czerwonego Krzyża. Ten tytułowy symbol okazuje się niezwykle ważny dla całej opowieści. Listy wysyłane do ZSRR przez Czerwony Krzyż pokazują próby porozumienia, wymiany jeńców wojennych, chęć rozmowy. Inne europejskie kraje próbują w ten sposób nawiązać nić porozumienia, a ze strony ZSRR za każdym razem jest tylko cisza. „Nie odpowiadać”.

    „Czerwony Krzyż” to powieść bardzo mocna w swoim przekazie. Książka napisana przez Białorusina, który został zmuszony do emigracji z kraju, niesie ze sobą bardzo trudne przesłanie. Bo ta historia nie jest tylko opowieścią o zapomnianej przeszłości. Przypomina o świecie, który w pewien sposób może do nas wrócić. Myślę, że to lektura ważna i warta uwagi. I na pewno zostanie na dłużej w moich myślach.


    • Autor: Filipenko Sasza
    • Tytuł: Czerwony Krzyż
    • Tytuł oryginalny: Красный крест
    • Tłumaczenie: Agnieszka Sowińska
    • Wydawnictwo: Noir sur Blanc
    • Liczba stron: 206
    • Premiera: 16 wrzesień 2026








    9/23/2026

    Kim jest "Dziewczyna znad morza" Dorota Milli

    Kim jest "Dziewczyna znad morza" Dorota Milli


    Wybierając książki na urlop, stwierdziłam, że historia osadzona nad morzem może być świetnym pomysłem. „Dziewczyna znad morza” Doroty Milli trafiła więc do mojej walizki trochę w ciemno. Dopiero podczas lektury zorientowałam się, że jest to drugi tom i że powinnam wcześniej poznać historię drugiej bohaterki, która tutaj pojawia się gdzieś w tle. Sama książka zresztą dość długo czekała na swoją kolej na mojej półce. Czy było warto po nią sięgnąć? Myślę, że tak, choć nie do końca dostałam to, czego się spodziewałam.

    Liwia Duńczyk zajmuje się zawodowo zarządzaniem kryzysowym, więc na co dzień zdecydowanie częściej przewiduje problemy, niż pozwala sobie na spontaniczność. Lubi spokojne, uporządkowane życie, czarno-białe filmy i muzykę z dawnych lat. Kiedy niespodziewanie traci pracę, początkowo może się wydawać, że jej świat właśnie się zawalił. Tymczasem utrata dotychczasowego zajęcia staje się dla niej szansą, by zacząć myśleć o sobie i spróbować czegoś nowego. Na jej drodze pojawia się jednak Robert – lider konkurencyjnej grupy, z którym Liwia szybko wchodzi w relację pełną rywalizacji, niechęci, przyciągania i odpychania.

    To była ciekawa lektura. Powieść obyczajowa, ale z romansem dość nietypowym. Przede wszystkim spodobała mi się sama Liwia. Jest cicha, spokojna, pracuje po swojemu i zdecydowanie nie należy do osób, które będą walczyć za wszelką cenę. Nie jest typem bohaterki, która za wszelką cenę musi wygrać i będzie dążyć do celu aż do upadłego. Kiedy podstępem odbiera komuś klienta, źle się z tym czuje. I właśnie ta jej niechęć do bezwzględnej rywalizacji wydała mi się bardzo ciekawa.

    Tym bardziej interesująca była jej relacja z Robertem. Spodziewałam się raczej klasycznego romansu, który będzie się powoli rozwijał mimo przeciwności. Tymczasem tutaj trudno mówić o delikatnym uczuciu, które od początku prowadzi bohaterów w jednym kierunku. Jest za to walka, rywalizacja i kwestia wygranej. Żadne z nich nie chce odpuścić, a ich relacja opiera się przede wszystkim na ciągłym przyciąganiu i odpychaniu.

    Początkowo bardzo mnie to bawiło i byłam ciekawa, dokąd autorka poprowadzi tę historię. W pewnym momencie jednak walka między Liwią i Robertem zaczęła mnie trochę nużyć. Było jej po prostu za dużo, a ja miałam wrażenie, że ich relacja przez dłuższy czas stoi w miejscu i nie posuwa się wystarczająco do przodu.

    Miałam też nadzieję, że skoro akcja dzieje się w Gdyni, morze będzie miało w tej historii większe znaczenie. Tymczasem morza właściwie nie uświadczyłam. Za to bardzo podobał mi się nostalgiczny klimat, który tworzyły piosenki i stare filmy. To właśnie te elementy najbardziej budowały atmosferę książki.

    Duży plus daję natomiast za rozwój Liwii. Za to, że zaczęła w końcu myśleć również o sobie, a nie wyłącznie o innych. I chyba właśnie ta jej przemiana była dla mnie ciekawsza niż sam wątek romantyczny.

    Podsumowując, „Dziewczyna znad morza” okazała się lekką lekturą na lato. Dobrze sprawdziła się podczas urlopu, ale raczej nie jest to książka, która zostanie ze mną na dłużej. Miło spędziłam z nią czas, ale po zamknięciu ostatniej strony nie miałam poczucia, że długo będę do niej wracać myślami.

     




    • Autor: Milli Dorota
    • Tytuł: Dziewczyna znad morza
    • Cykl: Hana i Liwia #02
    • Wydawnictwo: Filia
    • Liczba stron: 448
    • Premiera: 24 luty 2021

    9/19/2026

    Opowiadania o Singapurze w "Miasto lwa" Ng Yi-Sheng

    Opowiadania o Singapurze w "Miasto lwa" Ng Yi-Sheng


    Choć od lektury szczegóły niektórych opowiadań uleciały mi z pamięci, to nadal jednak pamiętam bardzo pozytywne wrażenie, jakie zrobiło na mnie „Miasto Lwa”. To jeden z tych zbiorów, o których trudno opowiedzieć, streszczając po kolei wszystkie opowiadania, bo są bardzo różne, a jednocześnie łączy je coś, co sprawia, że całość jest naprawdę spójna.

    Ng Yi-Sheng wykorzystuje fantastykę, science fiction, podróże w czasie i alternatywne rzeczywistości, żeby opowiadać o Singapurze. Zaglądamy zarówno do jego historii, jak i przyszłości, poznajemy legendy, mity i ludzi, którzy w różny sposób są związani z tym miejscem. Singapur raz jest po prostu tłem wydarzeń, a innym razem staje się właściwie jednym z bohaterów opowieści.

    Jedno z opowiadań, „Mały cesarz”, łączy historię Chin z queerowym wątkiem i fantastyczną wizją przyszłości. Z kolei „Krokodyli Książę” wykorzystuje malajskie motywy i opowiada o księciu, jego niezwykłej relacji z białym krokodylem oraz konflikcie między tradycją a nowoczesnością.

    Bardzo podobała mi się „Mała czerwona kropka”, w której autor tworzy całe cywilizacje zamieszkujące rzeczy, które dla nas są zupełnie nieistotne – od porów na skórze po znaki interpunkcyjne. To właśnie tutaj najbardziej spodobała mi się jego wyobraźnia i sposób, w jaki potrafi uczłowieczyć coś, co normalnie nie ma żadnej historii.

    Najbardziej niezwykły był dla mnie jednak „Ogród” – podróż przez historię Singapuru od 1299 do 2400 roku, skonstruowana jako powieść hipertekstowa, w której czytelnik sam wybiera drogę bohaterki. Nie każda prowadzi jednak dalej, a niektóre kończą się jej śmiercią. Z kolei w ostatnim opowiadaniu, „Żadne inne miasto”, Singapur pewnego dnia znika z powierzchni ziemi i… z pamięci całego świata. Pozostaje tylko pamięć człowieka, który wie, że to miejsce istniało.

    Pamięć, historia i tożsamość miasta są tym, co najbardziej zostało mi po tej książce. Szczególnie kiedy przeczytałam podziękowania autora i zobaczyłam, jak wiele postaci i motywów ma swoje źródło w prawdziwych singapurskich i malajskich legendach, kronikach, mitach czy literaturze. Okazało się, że te fantastyczne historie nie powstały w oderwaniu od rzeczywistości. Autor buduje swój Singapur z opowieści, które istniały już wcześniej, i dopisuje do nich własne.

    Po przeczytaniu całego zbioru miałam wrażenie, że Ng Yi-Sheng pokazuje Singapur nie tylko jako konkretne miejsce, ale przede wszystkim jako zbiór historii, wspomnień, mitów i ludzi. Miasto tworzy się z tego wszystkiego, co przez lata zostało o nim opowiedziane. Właśnie dlatego, mimo że nie pamiętam już wszystkich szczegółów poszczególnych opowiadań, nadal pamiętam „Miasto Lwa” jako bardzo ciekawy, nieoczywisty i pełen wyobraźni obraz Singapuru.



  • Autor: Ng Yi-Sheng
  • Tytuł: Miasto lwa
  • Tytuł oryginalny: Lion City
  • Tłumaczenie: Aga Zano
  • Wydawnictwo: Tajfuny
  • Liczba stron: 236
  • Premiera: 08 czerwiec 2026

  • 9/16/2026

    Chcesz poznać "Dzieci Mokoszy" Sylwia Sosińska

    Chcesz poznać "Dzieci Mokoszy" Sylwia Sosińska


    „Dzieci Mokoszy” Sylwii Sosińskiej kupiłam przypadkiem na zeszłorocznych Targach Książki w Krakowie. Skoro więc książka trafiła ze mną do domu, wypadało w końcu sprawdzić, o czym właściwie jest. 

    Główną bohaterką jest Ula Markiewicz, której życie wydaje się całkiem poukładane. Wszystko zmienia się, kiedy poznaje Tomka Rydygiera – zamkniętego w sobie, tajemniczego outsidera, który zdecydowanie nie jest tym, za kogo można go początkowo uznać. Ula szybko zostaje wciągnięta w wydarzenia, których istnienia wcześniej nawet nie podejrzewała. Pojawiają się nadprzyrodzone istoty, magia, dawne rytuały i słowiańskie wierzenia, a nad całą historią unosi się postać Mokoszy – potężnej bogini związanej z losem bohaterów.

    I muszę przyznać, że to historia, która mnie wciągnęła. Była ciekawa i chciałam wiedzieć, dokąd autorka ją poprowadzi. Jednocześnie miałam poczucie, że nie wszystko zostało tutaj do końca dopracowane. Momentami brakowało mi logicznych ciągów przyczynowo-skutkowych, a niektóre rozwiązania wydawały się zbyt łatwe. Z czasem doszłam też do wniosku, że jest to chyba książka bardziej dla nastolatków. Tym bardziej że jej bohaterowie uczą się w liceum, czego właściwie się nie spodziewałam. Myślałam, że będą nieco starsi.

    Ten młody wiek bohaterów niewątpliwie pozwolił autorce poprowadzić tę historię właśnie w taki sposób. Mamy przecież dwoje ludzi z dwóch zupełnie różnych światów. Ona – córka bogatych rodziców, grzeczna, ułożona i żyjąca w świecie, który wydaje się poukładany. On – chłopak, który właśnie się przeprowadził, mroczny, niedostępny i skrywający swoje tajemnice. Oczywiście ich drogi muszą się przeciąć. Co więcej, zaczynają coś do siebie czuć. I nie będę ukrywać, że ten schemat kojarzył mi się momentami z amerykańskimi powieściami dla młodzieży, których podobnych historii powstało już naprawdę sporo.

    Tutaj jednak mamy Polskę, a autorka postanowiła dodatkowo połączyć tę młodzieżową historię z elementami słowiańskich wierzeń i… wampirami. To dość nietypowe połączenie, ale właśnie dzięki niemu książka ma swój własny charakter. Ciekawiło mnie szczególnie to, jak autorka wykorzystała słowiańskie motywy. Podobało mi się poznawanie przez bohaterkę słowiańskiego zielnika i jej odkrywanie różnych rytuałów. To były dla mnie jedne z ciekawszych elementów całej historii.

    Jeśli jednak ktoś sięga po „Dzieci Mokoszy” z myślą, że dostanie przede wszystkim dużą dawkę słowiańskich wierzeń, może się trochę rozczarować. Owszem, pojawiają się tutaj pewne elementy, mamy nawet jedno czy dwa bóstwa, ale zdecydowanie są one dodatkiem do głównej historii, a nie jej najważniejszą częścią. Fantastyka również czerpie z różnych kultur i wierzeń, tworząc raczej tło dla losów bohaterów niż rozbudowany świat fantasy.

    Zastanawiające było dla mnie również zachowanie rodziców głównej bohaterki, a także sam motyw zaginięcia. Autorka cofa akcję do lat 90. i mam wrażenie, że jest to zabieg celowy. Dzięki temu bohaterowie nie mają dostępu do współczesnej technologii, telefonów, internetu czy mediów społecznościowych, które przecież bardzo utrudniłyby opowiedzenie historii o tym, jak można po prostu zniknąć i przez dłuższy czas pozostać nieuchwytnym. Ten element wydał mi się całkiem ciekawy.

    Gdybym miała jednym słowem określić „Dzieci Mokoszy”, powiedziałabym: młodzieżowa. To powieść skierowana przede wszystkim do młodszych czytelników, w której znajdziemy romans, tajemnice i elementy fantastyczne zaczerpnięte z różnych kultur. Nie wszystko mnie tutaj przekonało, a niektóre wątki chciałabym zobaczyć bardziej dopracowane, ale jednocześnie nie mogę powiedzieć, że źle się przy tej książce bawiłam. Wręcz przeciwnie – historia mnie wciągnęła, a kilka jej elementów naprawdę mnie zaciekawiło.






    • Autor: Sosińska Sylwia
    • Tytuł: Dzieci Mokoszy
    • Cykl: Dzieci Mokoszy #01
    • Wydawnictwo: Sabat
    • Liczba stron: 290
    • Premiera: 31 marca 2025

    Copyright © 2014 Książkowe Wyliczanki , Blogger