Są ludzie, którzy nie potrafią wyobrazić sobie życia bez koni, jest ono dla nich niekompletne i puste. Niektórzy są w stanie spełnić swoje marzenia i spędzać czas wraz z tymi zwierzętami, innym nie jest to dane. Krzysztof Czarnota swoją przygodę z końmi rozpoczął już jako człowiek dorosły. Kilkanaście lat temu napisał na ten temat "Niosącą radość", książkę, którą miałam okazję czytać. Opowiada ona o przemianie człowieka, współczesnego pracownika korporacji, w miłośnika koni, wiejskiego życia i czerpania przyjemności z małych radości. Po kilkunastu latach (w międzyczasie pojawiło się kilka innych książek) autor popełnił "Czarodziei Koni". O czym opowiada ta historia?
Ciężko rozstać się ukochanymi bohaterami, ze światem w którym żyli i z przygodami, w których uczestniczyli. Niektórzy pisarze, chcąc sprawić przyjemność swoim fanom, piszą dalej, tworząc nie kończące się serie. Większość z nich niestety z każdym kolejnym tomem staje się coraz słabsze. Olga Gromyko skończyła przygody Wolhy Rednej na Wiedźmie Naczelnej. Losy Wolhy i Lena potoczyły się w swoim kierunku, o których niektórzy mieli okazję przeczytać. Czy kolejny tym Kronik Belorskich warto czytać? Co znajdziemy w tym tomie? I czy pisarka potrafiła zachować poziom poprzednich części? 
